Armiya Lachiyani

ارمیا لاچیانی، با نام هنری ریکای، رپر جوان اصفهانی و اهل روستای گردسفلی بود، تنها ۲۳ سال داشت. دوستانش او را با موسیقی، ورزش و روحیه‌ی پرانرژی‌اش می‌شناختند؛ جوانی که رؤیای ساختن استودیوی شخصی خود را در سر داشت و می‌خواست از طریق هنر، حرف‌های نسلش را فریاد بزند. اتاقش پر از مدال‌ها و لوح‌های ورزشی بود و آینده‌ای را تصور می‌کرد که در آن بتواند هم در ورزش و هم در موسیقی بدرخشد. در روزهایی که فراخوان‌های اعتراضی و درخواست برای حضور مردم در خیابان‌ها، از جمله فراخوان‌های شاهزاده رضا پهلوی، در فضای عمومی و شبکه‌های اجتماعی بازتاب گسترده‌ای یافته بود، اصفهان نیز صحنه‌ی تجمعات و اعتراضات مردمی شد. شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، ارمیا لاچیانی در جریان اعتراضات در محدوده‌ی ملک‌شهر اصفهان هدف شلیک نیروهای امنیتی قرار گرفت. گلوله به پای او اصابت کرد و با وجود خون‌ریزی شدید، امکان دسترسی سریع به خدمات درمانی برایش فراهم نشد. او ساعت‌ها با درد و خون‌ریزی دست‌وپنجه نرم کرد و حتی در واپسین لحظات زندگی نیز امیدش را از دست نداد. جمله‌ای که بارها بر زبان آورد، بعدها به یکی از تلخ‌ترین یادگارهای آن شب تبدیل شد: «حاجی، مفت نمیریم.» در نهایت، این جوان ۲۳ ساله جان خود را از دست داد؛ و در باغ رضوان به خاک سپرده شد. جوانی که بسیاری از دوستانش باور دارند هنوز فرصت‌های بسیاری برای زندگی، موسیقی و تحقق آرزوهایش پیش رو داشت. مرگ او در میان گزارش‌های متعدد از سرکوب اعتراضات و برخورد خشونت‌آمیز نیروهای حکومتی با معترضان، به یکی دیگر از روایت‌های تلخ آن روزها تبدیل شد. امروز نام ارمیا لاچیانی برای خانواده، دوستان و کسانی که آثارش را می‌شناختند، یادآور رؤیاهایی است که ناتمام ماندند. صدایی که می‌خواست شنیده شود خاموش شد، اما خاطره‌ی او همچنان در ذهن نزدیکانش و در روایت‌های آن روزهای پرالتهاب زنده مانده است.