Ali Mehri

علی مهری، نوجوانی ۱۶ ساله، اهل و ساکن زرین‌شهر اصفهان بود. او به زیبایی و آراستگی علاقه‌ی خاصی داشت. به‌تازگی دوره‌ی پیرایشگری و آرایشگری را به پایان رسانده بود و به‌عنوان آرایشگر مشغول به کار شده بود. آرزو داشت روزی یکی از بهترین آرایشگران شهرش شود. یکی از دوستانش در اینستاگرام نوشته است که علی علاقه‌ی زیادی به عکس گرفتن از خودش در آینه داشت. آشنایان و دوستانش از او به‌عنوان فردی بسیار مهربان، مظلوم و شجاع یاد می‌کنند. علی خادم امام حسین بود و هر سال در مراسم محرم در جمع عزاداران حضور داشت. آهنگ «کاشکی یه بارون بزنه» از حسین پارسا را دوست داشت و معمولاً به آن گوش می‌داد. شاهزاده رضا پهلوی در ۱۶ دی‌ماه ۱۴۰۴ با انتشار پیامی ویدیویی، نخستین فراخوان رسمی خود را اعلام کردند و علی نیز به این فراخوان پاسخ مثبت داد و در ۱۸ دی‌ماه، همچون بسیاری از هم‌نسلانش، به تجمعات اعتراضی پیوست. او شامگاه همان روز، از فاصله‌ای بسیار نزدیک هدف شلیک نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی قرار گرفت. گزارش‌ها حاکی از آن است که بیش از ۲۰۰ ساچمه‌ی فلزی و یک گلوله‌ی جنگی به بدن او اصابت کرد. ساچمه‌ها به چشم‌ها، گردن، قفسه‌ی سینه و دستانش خورد و گلوله‌ی جنگی به ناحیه‌ی گردنش اصابت کرد. شدت جراحات به حدی بود که فک و بینی‌اش شکست و جان خود را از دست داد. پیکر بی‌جان علی در روستای چم‌نور، زادگاه پدری‌اش به خاک‌ سپرده شد. مراسم خاک‌سپاری او در فضایی به‌شدت امنیتی ولی با حضور پرشکوه خانواده و مردم محلی برگزار شد. نیروهای امنیتی تمام تلاش خود را کردند تا خاک‌سپاری بدون برگزاری مراسم انجام شود، اما اهالی لنجان و چم‌نور خانواده‌ی علی را تنها نگذاشتند و مراسم باشکوهی که در شأن این نوجوان بود برگزار شد. مادر علی در پست‌های اینستاگرامی خود از دل‌تنگی‌اش برای فرزندش می‌گوید و بارها این پرسش را تکرار کرده است که نوجوانش چه گناهی کرده بود و چه جرمی داشت. او می‌گوید پسرش تنها سرگرم زندگی عادی خود بود و می‌پرسد چگونه توانستند یک خانواده را این‌گونه از هم جدا کنند.