Hamid Reza Salimianrizi

در زرین‌شهر اصفهان، در خانه‌ای که به‌تازگی صدای نوزادی در آن پیچیده بود، حمید سلیمیان زندگی می‌کرد؛ مردی ۳۱ ساله، متولد ۳ شهریور ۱۳۷۳، با دستانی که هم رانندگی می‌کرد و هم با سنتور و تنبک، نغمه می‌نواخت. حمید فوق دیپلم صنایع فلز بود و در یکی از شرکت‌های وابسته به مجتمع فولاد مبارکه‌ اصفهان به‌عنوان راننده مشغول به کار بود؛ کاری که هر روز صبح او را از خانه بیرون می‌برد و شب دوباره به آغوش خانواده‌اش بازمی‌گرداند. او نوایی داشت که در نت‌های سنتور و ضرب‌آهنگ تنبک جاری می‌شد، صدایی که در جمع‌های خانوادگی و دوستانه، فضا را از سکوت بیرون می‌آورد. تنها چهارماه پیش از دی‌ماه، زندگی او رنگ تازه‌ای گرفته بود؛ پسری به دنیا آمده بود به نام سامیار. حمید تازه پدر شده بود، تازه طعم شنیدن صدای گریه و خنده‌ی کودکی را در خانه‌اش چشیده بود که هنوز جای پایش روی زمین سفت نشده بود. روز ۱۸ دی‌ماه، جمعیت زیادی از مردم معترض به خیابان‌های زرین‌شهر آمده بودند تا حق خود را مطالبه کنند. حمید هم در میان همین جمع بود. او پیش از رفتن، گفته بود: «خون من از بقیه رنگین‌تر نیست، ما فقط می‌خوایم شعار بدیم، کاری نمی‌کنیم.» اما پیش از آن‌که خانه را ترک کند، با پسرش خداحافظی کرده بود؛ گویی می‌دانست دیگر فرصتی برای در آغوش کشیدنش نخواهد داشت. نیروهای سرکوب در محدوده‌ی فلکه‌ی فرمانداری شروع به شلیک گلوله‌ی جنگی کردند. حمید که شاهد زخمی و کشته‌شدن معترضان بود، برای کمک به مجروحان رفت که خود هدف شلیک گلوله قرار گرفت؛ گلوله به ناحیه‌ی قلب و سینه‌اش اصابت کرد. حمید پس از زخمی‌شدن، از مردمی که اطرافش بودند خواست که پیش از بردنش به بیمارستان، او را به خانه ببرند تا برای آخرین‌بار همسر و پسرش سامیار را ببیند. پیکر مجروح او را ابتدا به خانه بردند و سپس به بیمارستان شهدای لنجان در زرین‌شهر منتقل شد. در بیمارستان به‌مدت یک‌ساعت‌ونیم عملیات احیا انجام دادند، اما تلاش کادر درمان نتیجه نداد و حمید جانش را از دست داد. خانواده همان شب پیکر او را تحویل گرفتند؛ اما از آن‌جا که برای دفن، نیازمند اجازه‌ی رسمی بودند، ناگزیر شدند پیکر را بار دیگر به بیمارستان بازگردانند. فرایند تحویل و ثبت مدارک تا نیمه‌شب طول کشید و از همین رو، تاریخ درگذشت او رسماً ۱۹ دی‌ماه ثبت شد. در روزهای پس از آن، خانواده در پی گرفتن مجوز برای برگزاری مراسم تدفین بودند تا این‌که سرانجام در روز ۲۴ دی‌ماه با آن‌ها تماس گرفته شد و اعلام کردند که تنها در بازه‌ای محدود، صبح روز ۲۵ دی‌ماه اجازه‌ی خاک‌سپاری صادر خواهد شد. همچون سایر جان‌باختگان، از خانواده تعهد گرفتند که مراسم را بدون شعار دادن و در سکوت کامل برگزار کنند. پیکر جاویدنام حمید سلیمیان در آرامستان گلستان زهرا در زرین‌شهر واقع در استان اصفهان به خاک سپرده شد. مراسم چهلم حمید نیز با حضور گسترده‌ی مردم، در کنار خانواده‌اش، بر مزار او برگزار شد. حاضران علاوه بر عکس‌های حمید، تصاویر دیگر جان‌باختگان زرین‌شهر را نیز در دست داشتند و با کف‌زدن و بادکنک‌های سفید، شعارهایی چون «می‌کشم، می‌کشم، آن‌که برادرم کشت» و «خامنه‌ای قاتل، زهی خیال باطل» سر دادند. حالا که حمید دیگر در میان‌شان نیست، سنتور و تنبکش در گوشه‌ای خاموش مانده‌اند. خانواده و دوستانش او را به یاد دارند و سامیار نیز هر بار که بزرگ‌تر شود، او را در چشمان خود خواهد دید.