Mehdi Salehi Babadi

Student of physical education and bodybuilder from Yazdanshahr, Isfahan; severely injured on 19 Dey 1404 (January 9, 2026) after being shot in the head with a shotgun pellet round. After 50 days in a coma, he died on 7 Esfand. Buried in Behesht-e Fatemeh cemetery in Isfahan.

بعضی آدم‌ها را اگر فقط از روی آخرین روزهای زندگی‌شان بشناسی، انگار هیچ‌وقت واقعاً نشناخته‌ای. مهدی از آن آدم‌ها بود. اگر از خانواده و دوستانش بپرسی، پیش از هر چیز، از خنده‌هایش می‌گویند؛ از شوخ‌طبعی‌اش و از انرژی‌ای که با خودش به هر جمعی می‌آورد. از پسری که عاشق قهوه بود، ساعت‌های زیادی را در باشگاه می‌گذراند و با انگیزه برای آینده‌ای که در ذهنش ساخته بود تمرین می‌کرد. مهدی صالحی بابادی، متولد هفدهم اردیبهشت ۱۳۸۵، جوانی نوزده‌ساله از یزدان‌شهر، از توابع شهرستان نجف‌آباد در استان اصفهان بود. در دانشگاه آزاد نجف‌آباد تربیت بدنی می‌خواند و در رشته پرورش اندام فعالیت می‌کرد؛ جوانی که زندگی برایش هنوز پر از برنامه، رؤیا و راه‌های نرفته بود. از او ویدئوهایی باقی مانده که بیشتر از هر توصیفی، شخصیتش را نشان می‌دهند. در یکی از آن‌ها مقابل آینه باشگاه می‌ایستد و با لبخند فیگور می‌گیرد؛ نتیجه ساعت‌ها تمرین و تلاشی که برای ساختن بدنش کرده بود. در ویدئویی دیگر، شب است و برف آرام روی شهر می‌بارد. دوستانش دور او ایستاده‌اند و مهدی، بی‌توجه به سرمای هوا، رو به دوربین می‌رقصد. برف روی موها و صورتش می‌نشیند، اما او فقط می‌خندد و با دست موهایش را کنار می‌زند؛ انگار آن لحظه تمام دنیا خلاصه شده بود در چند دوست، چند دانه برف و لذت زندگی. همان تصاویر ساده، امروز از ارزشمندترین یادگارهای او هستند. دی‌ماه ۱۴۰۴، اصفهان و شهرهای اطرافش روزهای آرامی را پشت سر نمی‌گذاشتند. هجدهم دی، خیابان‌های نجف‌آباد و یزدان‌شهر بوی باروت گرفته بودند. صدای تیراندازی، خبر زخمی‌ها و جان‌باختگان و تصاویر خشونت در شهر پیچیده بود و همه می‌دانستند بازگشت به خیابان در روز بعد، دیگر تنها به معنای اعتراض نیست؛ بلکه به معنای روبه‌رو شدن با خطر گلوله است. با این‌همه، نوزدهم دی خیابان‌ها دوباره از مردمی پر شد که با وجود آن‌چه یک روز پیش دیده بودند، تصمیم گرفته بودند عقب ننشینند. آن‌ها برای آزادی، برای کرامت و برای داشتن آینده‌ای بهتر بار دیگر به خیابان آمدند و مهدی نیز یکی از همان آدم‌ها بود. او برای خشونت نرفته بود؛ برای آزادی رفت. برای زندگی‌ای که هر جوان نوزده‌ساله‌ای حق دارد داشته باشد؛ زندگی‌ای که در آن بتواند درس بخواند، ورزش کند، کنار خانواده و دوستانش بخندد و آینده‌اش را خودش بسازد. اما سهم یک جوان نوزده‌ساله، از خیابان‌های شهرش، گلوله بود. نوزدهم دی‌ ۱۴۰۴، در یزدان‌شهر نجف‌آباد، گلوله‌های ساچمه‌ای سر مهدی را هدف گرفتند و پس از آن، خانواده‌اش دیگر از او خبری نداشتند. سه روز تمام، هر جایی را که احتمال می‌دادند جست‌وجو کردند؛ بیمارستان‌ها، مراکز درمانی و هر مکانی که شاید نشانی از او در آن پیدا شود. سه روز میان امید و اضطراب گذشت، بی‌آن‌که بدانند فرزندشان کجاست، چه بر سرش آمده و آیا هنوز زنده است یا نه. سرانجام، مهدی را در بیمارستان الزهرای نجف‌آباد پیدا کردند؛ بی‌هوش و به‌شدت مجروح. از همان روز، نبرد دیگری آغاز شد؛ نبردی که دیگر نه در خیابان، بلکه روی تخت بیمارستان جریان داشت. چهل‌وهشت روز، مهدی با مرگ جنگید. جوانی که تا چند روز پیش وزنه بلند می‌کرد و برای قوی‌تر شدن بدنش تلاش می‌کرد، حالا تمام توانش را برای زنده ماندن به کار گرفته بود. شدت جراحات بدنش را از پا انداخته و عفونت آرام‌آرام سراسر وجودش را فرا گرفته بود، اما خانواده امیدشان را از دست ندادند. هر روز با امید از خواب بیدار می‌شدند و هر شب با دعا چشم بر هم می‌گذاشتند. منتظر یک معجزه بودند؛ منتظر این‌که مهدی چشم‌هایش را باز کند، لبخندی بزند یا کوچک‌ترین نشانه‌ای بدهد که دوباره به خانه بازمی‌گردد. در تمام آن روزها، امید تنها چیزی بود که آن‌ها را سر پا نگه می‌داشت. سرانجام هفتم اسفند ۱۴۰۴، پس از چهل‌وهشت روز نبردی نابرابر، مهدی صالحی بابادی جان‌فدای ایران شد. پیکر او حدود ده روز در اختیار نیروهای امنیتی باقی ماند. خانواده برای تحویل گرفتن فرزندشان تحت فشار قرار گرفتند و با محدودیت‌های فراوان روبه‌رو شدند؛ گویی حتی پس از پایان آن نبرد چهل‌وهشت‌روزه نیز اجازه نداشتند آزادانه برایش سوگواری کنند. در نهایت، تنها با حضور بستگان درجه‌یک، مهدی را غریبانه در آرامستان بهشت فاطمه یزدان‌شهر به خاک وطن سپردند. اما نام و یاد بعضی آدم‌ها را نمی‌توان با خاک سپرد. هنوز ویدئوی آن شب برفی باقی مانده است؛ همان شبی که مهدی میان دوستانش می‌رقصد و برف روی موها و صورتش می‌نشیند. هنوز تصویر جوانی هست که با غرور روبه‌روی آینه باشگاه می‌ایستد و لبخند می‌زند. هنوز صدایش در ویدئویی شنیده می‌شود که کنار دوستانش و همراه نوای گیتار، از آرزوی دوباره دیدن می‌خواند؛ ترانه‌ای که آن روز فقط یک آهنگ بود، اما پس از رفتنش معنایی دیگر پیدا کرد. خواهرش در شبکه‌های اجتماعی برای او نوشته است: «نامت در سطرهای ماندگار این سرزمین ثبت شد… شجاعتت فقط یک لحظه نبود؛ یک معنا بود که در دل زمان جا گرفت. تو رفتی، اما رد حضورت از دل‌ها پاک نمی‌شود. در سکوت این خاک، هنوز صدای استوارت شنیده می‌شود. یادت، نه خاطره است و نه پایان؛ یادت، ادامه‌ی یک حماسه است.» شاید همین، دقیق‌ترین روایت مهدی صالحی بابادی باشد؛ جوانی نوزده‌ساله، شوخ، سرزنده، عاشق قهوه، دانشجوی تربیت بدنی و ورزشکار پرورش اندام؛ پسری که برای آزادی و داشتن آینده‌ای بهتر به خیابان رفت اما چهل‌وهشت روز برای زنده ماندن جنگید. مرگ توانست جسمش را از خانواده‌اش بگیرد، اما هرگز پیروز نخواهد شد تا نام او و نام تمام جوانانی را که در یزدان‌شهر، نجف‌آباد، اصفهان و سراسر ایران جان‌شان را برای آزادی فدا کردند، از حافظه این سرزمین پاک کند. یاد مهدی نه یک خاطره و نه پایان یک زندگی، که ادامه حماسه‌ای است که نامش برای همیشه در تاریخ ایران باقی خواهد ماند.