Behnam Khajavinia

بهنام خواجوی‌نیا؛ جوانی اهل دزفول که برای ساختن آینده‌اش راهی دهق و علویجه در استان اصفهان شده بود. دانشجوی رشته حسابداری بود و در کنار درس‌خواندن کار می‌کرد؛ مثل بسیاری از جوان‌هایی که با هزار امید و آرزو، میان کار و تحصیل تلاش می‌کنند تا زندگی‌شان را بسازند، روی پای خودشان بایستند و به فردایی بهتر برسند. بهنام هم برای خودش آرزوهایی داشت. ۲۱ سالگی، سن فکرکردن به آینده است؛ سن تجربه‌کردن، عاشق‌شدن، خندیدن، برنامه‌ریختن و رؤیای روزهایی را دیدن که هنوز نیامده‌اند. او از زادگاهش دور شده بود تا درس بخواند و کار کند؛ تا شاید بتواند زندگی‌ای را که می‌خواست، برای خودش بسازد. اما هیچ‌کدام از آن روزهای پیش رو، قرار نبود به او برسند. دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های ایران بار دیگر شاهد حضور مردمی بود که از وضعیت موجود به ستوه آمده بودند. اعتراضات با اعتصاب بازاریان و کسبه آغاز شد و به شهرهای مختلف گسترش یافت. پس از فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، مردم به خیابان‌ها آمدند تا خواسته‌هایشان را فریاد بزنند. شعارهایی چون «جاوید شاه» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» در شهرهای مختلف طنین انداخت؛ صدای مردمی که پایان جمهوری اسلامی و بازگشت خاندان پهلوی را می‌خواستند. شامگاه ۱۹ دی، بهنام نیز در دهق علویجه، در میان مردمی بود که به خیابان آمده بودند. او یک جوان بود؛ نه چیزی بیشتر از دیگران می‌خواست و نه حقی فراتر از آنچه هر انسانی سزاوار آن است. برای زندگی‌ای معمولی، برای آزادی، برای حقوق اولیه انسانی و برای آینده‌ای که بتواند در آن، بی‌هراس از سرکوب، زندگی کند. اما پاسخ جمهوری اسلامی به صدای معترضان، گلوله بود. مزدوران سرکوبگر جمهوری اسلامی به سوی مردم شلیک کردند و گلوله‌ی جنگی به سر بهنام اصابت کرد. همان‌جا، در شامگاه ۱۹ دی، زندگی جوانی که برای ساختن آینده‌اش درس می‌خواند و کار می‌کرد، به پایان رسید. آینده‌ای که برای رسیدن به آن از دزفول دور شده بود، در خیابان‌های دهق از او گرفته شد. اما آنچه بر خانواده‌ی بهنام گذشت، با خبر کشته‌شدن او تمام نشد. خانواده‌ای که باید در سوگ فرزندشان می‌نشستند، ناچار شدند برای تحویل پیکر او نیز بجنگند؛ نه با سلاح، بلکه با پیگیری، انتظار و استیصال. به خانواده گفته شد برای تحویل پیکر مبلغی را بپردازند، شناسنامه و مدارک لازم را هم بیاورند. خانواده برای تهیه‌ی مدارک بازگشتند، اما وقتی پیگیری کردند، فهمیدند پیکر فرزندشان بدون هماهنگی با آن‌ها به نجف‌آباد منتقل شده است. می‌توان تصور کرد که آن شش روز بر مادر بهنام چگونه گذشت؛ مادری که فرزندش را از دست داده بود و حالا حتی نمی‌توانست پیکر او را بی‌دغدغه به خانه بازگرداند. به‌جای آنکه در کنار خانواده سوگواری کند و با فراغ بال برای وداع با فرزندش آماده شود، باید پیگیر تحویل پیکر می‌شد و با مانعی دیگر روبه‌رو می‌گشت. مادر توان پرداخت نداشت. سرانجام، پس از پیگیری‌های فراوان و جمع‌آوری استشهاد محلی برای اثبات ناتوانی مالی او، پیکر بهنام پس از شش روز تحویل خانواده داده شد. شش روز انتظار برای مادری که فرزند جوانش دیگر زنده نبود؛ شش روز که می‌توانست صرف سوگواری، در آغوش گرفتن عزیزان و به‌یادآوردن خاطرات بهنام شود، اما در پیگیری برای بازگرداندن پیکر او گذشت. حتی پس از تحویل پیکر نیز خانواده نتوانستند آن‌گونه که می‌خواستند با فرزندشان وداع کنند. بهنام سرانجام در زادگاهش، دزفول، به خاک سپرده شد؛ اما خاک‌سپاری ساعت یازده شب و زیر نظارت شدید نیروهای امنیتی انجام گرفت. وداعی در دل شب، در شرایطی که خانواده به‌جای آنکه تنها با غم ازدست‌دادن عزیزشان روبه‌رو باشند، باید فشار و محدودیت‌های امنیتی را نیز تحمل می‌کردند. بهنام یکی از همان جوان‌هایی بود که می‌خواستند زندگی کنند؛ آزادانه، با کرامت، با حق انتخاب و با امید به فردایی بهتر. او برای فریاد خواسته‌هایش به خیابان رفت؛ مسالمت‌آمیز، مثل هر جوان دیگری که می‌خواهد صدایش شنیده شود و حق زندگی آزادانه داشته باشد. اما پاسخ او گلوله‌ی جنگی سرکوبگران جمهوری اسلامی بود. از بهنام، آینده‌ای ناتمام و خانواده‌ای داغدار باقی ماند؛ مادری که برای تحویل پیکر فرزندش ناچار شد ناتوانی مالی خود را با استشهاد محلی ثابت کند و خانواده‌ای که حتی برای آخرین وداع با جوانشان، آسودگی و اختیار نداشتند. بهنام حق داشت زندگی کند. حق داشت درس بخواند، کار کند، آرزو داشته باشد و برای آینده‌اش تصمیم بگیرد. حق داشت مانند هر انسان دیگری، یک زندگی معمولی و آزاد داشته باشد. اما فرصت ادامه‌دادنش از او گرفته شد.