Masoud Sahami

مسعود سهامی ۲۹ سال داشت و اهل اسلام‌آباد غرب، شاباد، در استان کرمانشاه بود. فرزند اول خانواده بود و یک خواهر و دو برادر کوچک‌تر داشت. در یک مغازه تعویض‌روغنی کار می‌کرد و با درآمد همان کار، بخش مهمی از بار زندگی خانواده را به دوش می‌کشید. برای خواهر و برادرهایش تکیه‌گاه بود و همیشه به آن‌ها می‌گفت: «از هیچی نترسین، خودم پشتتونم.» مسعود به ورزش علاقه داشت و بدن ورزیده‌اش هم نشان از سال‌ها فعالیت ورزشی داشت. در برخی نوشته‌ها از او با عنوان «پهلوان» یاد شده است؛ لقبی که در کنار علاقه‌اش به ورزش، با آن‌چه از رفتار و شخصیتش روایت شده نیز هم‌خوانی داشت. او را جوانی مهربان، خوش‌قلب، خانواده‌دوست و اهل رفاقت به یاد می‌آورند؛ کسی که کار می‌کرد و مسئولیت خانواده‌اش را جدی گرفته بود. شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در اسلام‌آباد غرب، مسعود نیز در خیابان بود. بر اساس روایت‌های منتشرشده، در میان درگیری‌ها، دختری گرفتار نیروهای سرکوب‌گر شده بود و مسعود برای نجات او پیش رفت. در همان لحظات، از پشت و از ناحیه‌ی کمر هدف گلوله قرار گرفت. اصابت گلوله آسیب شدیدی به او وارد کرد و بنا بر گزارش‌ها باعث قطع نخاعش شد. پس از مجروح‌شدن، مسعود را در پتو پیچیدند و ابتدا به خانه بردند. حدود یک ساعت بعد او را به بیمارستان رساندند و تحت عمل جراحی قرار گرفت. وضعیتش وخیم بود. مسعودی که همیشه به خواهر و برادرهایش می‌گفت از چیزی نترسند و خودش پشت‌شان است، در آن لحظات برای زنده ماندن تقلا می‌کرد. بعدها خواهرش در یادداشتی خطاب به او نوشت: «تو که از هیچی نمی‌ترسیدی… اما چرا لحظه‌ی آخر التماس کردی که نذارین بمیرم؟» مسعود تا روز بعد در بیمارستان ماند ولی حوالی ساعت دو بعدازظهر ۱۹ دی بر اثر شدت جراحات جان باخت. پس از جان‌باختن مسعود، فشارهای امنیتی برای کنترل روایت مرگ و مراسم خاک‌سپاری او آغاز شد. تلاش شد مسعود «بسیجی» معرفی شود، اما این خواسته پذیرفته نشد. برای برگزاری مراسم نیز محدودیت‌هایی اعمال شد؛ از جمله برای استفاده از بلندگو و سردادن شعار. اجازه‌ی خاک‌سپاری در شهر نیز داده نشد و مراسم با حضور محدود برگزار شد. در آن روزها، اسلام‌آباد غرب تنها مسعود را از دست نداد. میلاد گنج‌دوست، دوست و از بستگان او نیز در جریان اعتراضات ۱۸ دی هدف قرار گرفت و جان باخت. دو دوست در روستای سیدایاز علیرضاوندی در کنار یکدیگر به خاک سپرده شدند. مراسم چهلم مسعود و میلاد را نیز با هم برگزار کردند؛ مراسمی که برخلاف خاک‌سپاری محدودشان، با حضور گسترده مردم، بستگان و بزرگان ایل کلهر همراه شد. برای مسعود خنچه‌ی عقد و لباس دامادی آورده بودند و بادکنک‌های سیاه در هوا به حرکت درآمده بود. قند می‌سابیدند و کِل می‌کشیدند؛ رسم‌هایی برای شادی و عروسی که این‌بار در میان سوگواری اجرا می‌شد. زنانی که در عروسی‌های کُردی لباس‌های رنگارنگ محلی می‌پوشند، این‌بار سیاه پوشیده بودند و به رسم سوگواری مویه می‌کردند. چهلم مسعود در لحظاتی رنگ عروسی نرفته‌ای را گرفته بود که لباس دامادی‌اش آماده بود، اما دیگر دامادی برای پوشیدنش نبود. بر سنگ مزار مسعود نوشته‌اند: «نخوانده پاره‌پاره شد کتاب زندگانی‌ات چه بی‌صدا شکسته شد آینه‌ی جوانی‌ات»