Navid Mirzaei

شاید اگر اتفاقات دی‌ماه در ایران رخ نمی‌داد، امروز نام نوید را جور دیگری می‌شناختیم؛ شاید روزی عکس‌هایش را می‌دیدیم و نامش را به دلیلی کاملاً متفاوت به خاطر می‌سپردیم. اما حالا، پس از آن‌چه در دی‌ماه گذشت، نام نوید به خاطر شجاعتی که از خود نشان داد بر سر زبان‌هاست. نوید، جوانی بیست‌ودوساله اهل اسلام‌آباد غرب در استان کرمانشاه بود؛ جوانی در ابتدای راه زندگی، با آرزوها و روزهایی که هنوز فرصت زیادی برای ساختن‌شان داشت. او مدرک فوق‌دیپلم برق داشت و به‌تازگی دوران خدمت سربازی‌اش را نیز به پایان رسانده بود. پس از بازگشت از سربازی، برای کسب درآمد و کمک به خانواده‌اش به کارگری مشغول شده بود. اما در کنار کار و مسئولیت‌های زندگی، علاقه‌ی زیادی به عکاسی داشت. بخشی از آرزوهایش به داشتن یک دوربین عکاسی گره خورده بود. دوست داشت در کنار کمک به خانواده، پولی پس‌انداز کند، دوربینی برای خودش بخرد و عکاسی را که به آن علاقه‌ی بسیاری داشت، جدی‌تر دنبال کند. اما پنجشنبه، هجدهم دی‌ماه، مسیر زندگی نوید به شکلی دیگر رقم خورد. نوید در آن روز با اعتراضات مردمی همراه شد. در جریان شلیک نیروهای سرکوب به سوی معترضان، نوید نیز هدف قرار گرفت. دو گلوله‌ی جنگی به قلب و سینه‌ی او اصابت کرد و نوید بر اثر این جراحات جان خود را از دست داد. تنها دو روز پس از کشته‌شدن نوید، بسته‌ای به دست مادرش رسید. وقتی مادر بسته را باز کرد، با دوربینی روبه‌رو شد که نوید پیش از کشته‌شدنش برای خودش سفارش داده بود؛ همان دوربینی که مدت‌ها آرزوی داشتنش را داشت و برای خریدنش کار کرده و پول پس‌انداز کرده بود. دوربین به خانه رسید اما نوید دیگر نبود تا آن را در دست بگیرد و با آن عکس‌هایی را که در ذهن داشت، ثبت کند. پیکر نوید در بیست‌ویکم دی‌ماه، در میان تدابیر شدید امنیتی، در آرامستان امامزاده حسن اسلام‌آباد غرب به خاک سپرده شد. مردم بسیاری برای همراهی و تسلای خانواده‌ی او در این مراسم حضور یافتند. حاضران با کِل کشیدن و ریختن برف شادی بر پیکر نوید، او را بدرقه کردند و همدلی خود را با خانواده‌ی این جاویدنام نشان دادند. پس از آن روز، رد دلتنگی مادر نوید را می‌توان در نوشته‌ها و تصاویری که منتشر می‌کند، دید. او بارها از نبودن پسرش و جای خالی او در زندگی‌اش نوشته است؛ از پسری که از کودکی آرزوی دیدن دامادی‌اش را داشت، اما حالا تنها می‌تواند برای دیدنش بر سر مزارش برود. مادر نوید هر هفته به مزار پسرش می‌رود و تصاویری از این دیدارها منتشر می‌کند؛ تصاویری که از دلتنگی مادری می‌گویند که هنوز جای خالی پسر بیست‌ودوساله‌اش را در کنار خود احساس می‌کند. در کنار تصاویر و خاطراتی که از نوید باقی مانده، جمله‌ای از او نیز در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود؛ جمله‌ای که گفته می‌شود پیش از کشته‌شدنش نوشته بود: «هرچه می‌خواهیم یا گناهه یا گرونه.» جمله‌ای کوتاه، اما تلخ؛ جمله‌ای که می‌توان در آن بخشی از خستگی، استیصال و حس محرومیت جوانی را دید که بسیاری از خواسته‌های ساده‌اش یا با محدودیت روبه‌رو بود یا با دشواری‌های اقتصادی. نوید تنها بیست‌ودو سال داشت و شاید همین چند کلمه، بیش از هر توضیح دیگری، بخشی از دنیایی را نشان دهد که او در آن زندگی می‌کرد.