Majid Asadi

جان باختن عبدالمجید اسدی 37 ساله در ایران نورآباد ممسنی حوالی چهارراه تأمین اجتماعی نورآباد ممسنی؛ مجید اسدی اهل و ساکن خومه‌زار گزارش شده است. توسط سام تاریخ روی دادن روایت: ۱۴۰۴/۱۰/۱۹ تاریخ نگارش: ۱۴۰۵/۰۳/۱۹ حوالی چهارراه تأمین اجتماعی نورآباد ممسنی؛ مجید اسدی اهل و ساکن خومه‌زار گزارش شده است., نورآباد ممسنی, ایران ذخیره تصویر مجید اسدی، شهروندی اهل و ساکن خومه‌زار از توابع نورآباد ممسنی در استان فارس بود. در روایت‌های منتشرشده، سن او ۳۷ سال ذکر شده است؛ هرچند در برخی پست‌های اجتماعی عدد ۳۵ سال نیز آمده و این اختلاف هنوز نیازمند تأیید دقیق‌تر خانواده یا منابع نزدیک است. نام مجید اسدی در میان جان‌باختگان دی‌ماه ۱۴۰۴ نورآباد ممسنی ثبت شده؛ اما روایت او تنها روایت یک فرد نیست. نام او با نام برادرزاده‌اش، رضا اسدی، گره خورده است؛ دو نفر از یک خانواده، در یک مسیر، در یک خودرو، و در یک شب. براساس گزارش‌ها و روایت‌های منتشرشده، مجید اسدی شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ در نورآباد ممسنی، همراه برادرزاده‌اش رضا اسدی، هدف شلیک قرار گرفت و جان خود را از دست داد. ایران‌اینترنشنال نیز در گزارش‌های مربوط به مراسم چهلم جان‌باختگان نورآباد، از رضا اسدی و عمویش مجید اسدی در میان افرادی نام برده که در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی در نورآباد ممسنی هدف گلوله قرار گرفتند و کشته شدند. در برخی روایت‌های اجتماعی آمده است که مجید و رضا در خودروی شخصی‌شان بودند و در حوالی چهارراه تأمین اجتماعی نورآباد، نیروهای ایست‌وبازرسی به آن‌ها ایست دادند. آن‌ها کمی جلوتر توقف کردند، اما سپس هدف تیراندازی قرار گرفتند. در این روایت‌ها گفته شده که پیکر مجید اسدی و رضا اسدی بعداً در خودرو پیدا شد؛ تصویری که یکی از دردناک‌ترین بخش‌های این ماجرا را می‌سازد: عمو و برادرزاده‌ای که با هم بیرون رفته بودند، اما هرگز به خانه بازنگشتند. روایت مجید اسدی از آن جهت سنگین‌تر است که سوگ او تنها یک سوگ فردی نبود. خانوادهٔ اسدی در یک شب، دو عزیز خود را از دست داد؛ مجید و رضا. یکی عمو بود، دیگری برادرزاده. این پیوند خانوادگی باعث شد نام آن‌ها در حافظهٔ مردم نورآباد در کنار هم بماند. در بسیاری از روایت‌های جان‌باختگان، خانواده‌ها یک عزیز را از دست می‌دهند؛ اما در این‌جا زخمی دوگانه بر یک خانواده نشست، زخمی که هم نسل بزرگ‌تر را گرفت و هم نسل جوان‌تر را. رضا اسدی در برخی منابع به‌عنوان جوانی ۲۵ یا ۲۶ ساله و حسابدار معرفی شده است. مجید اسدی نیز در روایت‌های مردمی به‌عنوان مردی از خومه‌زار و نورآباد شناخته می‌شود؛ انسانی از همان بافت اجتماعی و خانوادگی ممسنی، با پیوندهای محلی، خویشاوندی و زندگی روزمره‌ای که ناگهان با شلیک گلوله متوقف شد. جان‌باختن مجید و رضا در روزهایی رخ داد که نورآباد ممسنی یکی از سنگین‌ترین روزهای سوگ خود را تجربه می‌کرد. در همان روزها، نام‌های دیگری چون پریسا لشکری، پویا نوروزی، مهراب منصوری، محمد احمدی، شاهرخ زارع، کامیاب احمدی، آرمان گرجیان، بهنام ایزدی، مهرشاد قائدی، رضا شهریور و دیگران نیز در کنار نام آنان تکرار شد. نورآباد در آن روزها تنها یک شهر نبود؛ خانه‌ای بزرگ بود که هر گوشه‌اش داغی تازه داشت. مراسم‌های چهلم جان‌باختگان نورآباد ممسنی نیز با حضور گستردهٔ مردم برگزار شد. در گزارش‌های منتشرشده از این مراسم‌ها، نام مجید اسدی در کنار رضا اسدی و دیگر جان‌باختگان آمده است. مردم با حضور بر مزارها، سر دادن شعار و تکرار نام جان‌باختگان، اجازه ندادند این نام‌ها تنها در خبرهای کوتاه و فهرست‌ها باقی بمانند. سوگ نورآباد به حافظه‌ای جمعی تبدیل شد؛ حافظه‌ای که نام مجید و رضا را کنار هم نگه داشت. مجید اسدی فقط یک نام در میان جان‌باختگان نبود. او عمو بود، عضوی از یک خانواده، مردی از خومه‌زار و نورآباد، و انسانی که زندگی‌اش در ۳۷ سالگی متوقف شد. اما شاید دردناک‌ترین بخش روایت او این باشد که نامش از نام برادرزاده‌اش جدا نمی‌شود. مجید و رضا، دو نفر از یک خانواده، در یک شب و در یک مسیر جان باختند؛ و همین پیوند، روایت آن‌ها را به یکی از غم‌انگیزترین روایت‌های نورآباد ممسنی تبدیل کرده است.