Kamyab Ahmadi

کامیاب احمدی متولد ۱۱ دی ۱۳۷۴ بود. اما فقط یک هفته از سی‌سالگی‌اش گذشته بود و هنوز تبریک‌ها تازه بودند که گلوله‌ای داستان زندگیش را ناتمام گذاشت. کامیاب، جوانی در آستانه ۳۰ سالگی، دانشجوی برق و قهرمان بوکس بود؛ با بدنی ورزیده و قلبی که برای وطنش می‌تپید. دوستانش او را جوانی عدالت‌خواه توصیف می‌کنند، کسی که نسبت به جامعه‌اش بی‌تفاوت نبود. کامیاب یک روز پیش از مرگش ویدیویی از خود منتشر کرد، در حال تمرین بوکس. انگار خودش را آماده می‌کرد؛ نه فقط برای یک مسابقه، که برای ایستادن. همان‌جا نوشت: «پایان شب سیه، سفیدی است» به همراه یک ایموجی تاج. فردای آن روز در پی فراخوان شاهزاده در ۱۸ دی‌ماه به خیابان رفت، نه با خشونت، بلکه با امید و باور به فردایی روشن. اما آن روز، گلوله‌ای جنگی، در نزدیکی قلبش همه چیز را متوقف کرد. با وجود انتقال به بیمارستان در همان شب جان باخت. خانواده‌اش عنوان کرده‌اند که پیکرش ابتدا توسط نیروهای امنیتی پنهان شد و سپس با فشار خانواده تحویل داده شد. او یکی از اولین کشته‌های ممسنی در آن روزها بود و مردم بسیاری در مراسم خاک‌سپاری‌اش در تاریخ ۲۰ دی شرکت کردند. مراسم خاک‌سپاری‌ کامیاب به حرکتی خودجوش و اعتراضی تبدیل شد؛ جمعیت چند کیلومتر پیاده‌روی کردند و شعارهای علیه حکومت و برای جاویدشاه سر دادند. اما آن روز هم بی‌خشونت نگذشت. بر اساس روایت‌ها، افرادی وابسته به نیروهای حکومتی در میان جمعیت حضور داشتند و با تحریک فضا، زمینه سرکوب را فراهم کردند. پس از آن، نیروهای امنیتی به سمت مردم شلیک کردند که منجر به کشته شدن ۱۴ نفر و زخمی یا مفقود شدن شماری دیگر شد. امروز اما، مادرش تنها یک خواسته دارد: این‌که نام «کامیاب» فراموش نشود. این‌که جایی در این جهان، کسی هنوز نام او را بلند صدا بزند. کامیاب احمدی جوانی که به امید فردا به خیابان رفت. نامش را به خاطر بسپار؛ پشت هر نام، یک زندگی‌ست.