Mojtaba Tarshiz

او همسر و پدر دو دختر بود. سال‌های زیادی از زندگی‌اش در زمین فوتبال گذشته بود؛ از نساجی مازندران تا تراکتورسازی تبریز، فجر سپاسی شیراز و مس کرمان. برای تماشاگران، بازیکنی با پیراهن تیم‌های محبوبشان بود و برای خانواده‌اش، پدری که حضورش با روزهای زندگی و بزرگ‌ شدن دخترانش گره خورده بود. دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات سراسری در شرایطی ادامه داشت که فشار اقتصادی، گرانی و محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی، نارضایتی مردم از جمهوری اسلامی را گسترده‌تر کرده بود. مردم با وجود خطر بازداشت و شلیک، برای آزادی و زندگی بهتر به خیابان می‌آمدند. هم‌زمان با گسترش حمایت مردم از شاهزاده رضا پهلوی فراخوانی از طرف او صادر شد. او برای شب‌های هجدهم و نوزدهم دی‌ماه از مردم خواسته بود تا رأس ساعت هشت شب، در خیابان‌ها و یا از خانه‌هایشان خواسته‌هایشان را فریاد بزنند. مجتبی نیز در شامگاه هجدهم دی، برای ایرانی آزاد و بازگشت شکوه به ایران به خیابان‌های شهرک اندیشه در غرب تهران رفت و به هم‌وطنان معترضش پیوست. همان شب، ویدیوهای ثبت‌شده از اندیشه، حضور مردم و طنین شعار «جاوید شاه» را نشان می‌دهند؛ مردمی که خواهان پایان حاکمیت جمهوری اسلامی و برگشت شاهزاده رضا پهلوی به ایران بودند. بر اساس روایت منابع مطلع، نیروهای مسلح، مجتبی و همراهانش را در کوچه‌ای بن‌بست محاصره کردند. راه گریزی نبود و تیراندازی به‌سوی معترضان آغاز شد. در میان شلیک‌ها، مجتبی متوجه شد فردی هدف قرار گرفته است. خود را سپر او کرد و هدف شلیک مستقیم تفنگ ساچمه‌ای نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. ساچمه به سینه‌اش اصابت کرد و ریه‌اش را آسیب زد. جراحت چنان شدید بود که دقایقی بعد، همان‌جا در یک‌شب زمستانی از این دنیا پر کشید. با کشته‌شدن او، دو دختر پدرشان را از دست دادند و زندگی خانواده‌اش با فقدانی جبران‌ناپذیر روبه‌رو شد. پدری که هنوز می‌توانست سال‌های بسیاری کنار دخترانش زندگی کند، اما شلیک نیروهای جمهوری اسلامی این فرصت را از او و خانواده‌اش گرفت. مجتبی در میدان فوتبال درخشید و در لحظه‌ای سرنوشت‌ساز، با سپر شدن برای دیگری و فدا کردن جانش در راه میهن. او ۲۲ دی در سکوت خبری در شهر قدس به خاک‌سپرده شد. تصاویری از مراسم چهلم او نیز منتشر شده است. حاضران او را به سبک تشویق‌های استادیومی با فریاد «مجتبی باغیرت» یاد کردند.