Ebrahim Miresmaili

ابراهیم میراسماعیلی، اهل نیلشهر از توابع تربت‌جام و ساکن مشهد بود؛ مردی ۳۸ ساله که بخش بزرگی از زندگی‌اش میان جعبه‌های میوه، رفت‌وآمد مشتری‌ها و تلاش برای گذراندن روزگار گذشت. او همراه برادرش در میوه‌فروشی کار می‌کرد؛ کاری سخت و بی‌وقفه که هر روز از صبح آغاز می‌شد و تا شب ادامه داشت. ابراهیم سه فرزند داشت؛ دو دختر و یک پسر. برای او، زندگی چیزی جز تلاش برای آرامش خانواده‌اش نبود. به مادرش دلبستگی زیادی داشت و همیشه نگران آینده فرزندانش بود. بارها با حسرت از آرزوی ساده‌ای حرف زده بود: «یعنی می‌شه یه روزی من پولدار بشم؟» نه برای تجمل، بلکه برای این‌که بتواند زندگی بهتری برای خانواده‌اش فراهم کند؛ زندگی‌ای که سال‌ها تنها با کار و سختی از آن فاصله گرفته بود. آخرین حرفی که به فرزندانش زد، تصویری از تمام سال‌های زندگی‌اش بود: «من همش کار کردم و بی‌پولی داشتم، امیدوارم بعد از من شما زندگی خوبی داشته باشید.» ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، ابراهیم به بلوار توس، میدان معراج مشهد رفت؛ جایی که جمعیت زیادی از معترضان در آن حضور داشتند. او پیش از رفتن حتی غذا نخورده بود و گرسنه از خانه بیرون آمد. در میان جمعیت، با آغاز تیراندازی، گلوله‌ای به شکمش اصابت کرد و بر زمین افتاد. ابراهیم زخمی به بیمارستان رضوی منتقل شد. براساس روایت شاهدان، در نزدیکی بیمارستان، نیروهای حکومتی او را در حالی که مجروح بود روی آسفالت خیابان کشیدند؛ مسافتی که باعث شد کمر و شانه‌هایش بر اثر برخورد با زمین زخمی و خراشیده شود. پس از آن، کادر درمان او را به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کردند. صبح ۱۹ دی‌ماه، خانواده‌اش با خبری روبه‌رو شدند که تمام امیدشان را شکست؛ ابراهیم، جان باخته بود. براساس گزارش‌های منتشرشده، دستگاه‌های احیا از سوی نیروهای حکومتی قطع شد و تلاش‌ها برای بازگرداندن او به زندگی پایان یافت. پیکر او در تربت‌جام به خاک سپرده شده است. مردی که سال‌ها با دست‌هایش برای ساختن آینده کار کرده بود، آخرین روز زندگی‌اش را در خیابان و در پی خواسته‌ای برای تغییر گذراند. او نه از پشت یک میز، نه در آسایش، که در میانه همان جامعه‌ای که برایش کار کرده بود، جان خود را از دست داد. امروز مادر ابراهیم، پس از ماه‌ها انتظار، هنوز چشم‌به‌راه شنیدن نام فرزندش از رسانه‌هاست؛ انتظاری سنگین برای زنی که آخرین تصویر پسرش نه در خانه، که در میان خبرهای تلخ یک دی‌ماه خونین باقی مانده است.