Majid Daneshkhah

سرمای دی‌ماه مشهد، همیشه استخوان‌سوز و سنگین است، اما زمستان سال ۱۴۰۴، طعم و رنگ دیگری به خود گرفته بود؛ طعمی آمیخته با دلهره، دود و بوی تند باروت که در هوا می‌پیچید. در میان خیابان‌های پرالتهاب و ملتهب شهر، بلوار هاشمیه یکی از همان شریان‌های اصلی بود که نبض تپنده و بی‌قراری داشت. در همین بلوار پرتردد، در تقاطع هاشمیه ۲۸ و در پلاک ۸۸، مکانی قرار داشت که سال‌ها برای مردم شهر، پناهگاهی از آرامش، احترام و طعم‌های تازه به شمار می‌رفت: «رستوران دریایی سولو». مجید دانش‌خواه، مردی که نامش، هویتش و جوانی‌اش با این مکان گره خورده بود، خالق این آرامش بود. مجید که روزگاری در رشته‌ی مهندسی برق تحصیل کرده بود، تصمیم گرفت مسیر زندگی‌اش را به سمت خلق یک تجربه‌ی متفاوت و نو برای همشهریانش تغییر دهد. او یک کارآفرین شد؛ کسی که با جسارت تصمیم گرفت دریچه‌ای تازه به سوی فرهنگ‌های غذایی ملل باز کند. رستوران سولو برای مجید تنها یک کسب‌وکار روزمره نبود، بلکه حاصل بیش از پانزده سال تلاش بی‌وقفه، عشق و ممارست برای ارائه‌ی کیفیتی ممتاز به مردم بود. منوی رستورانی که او مدیریت می‌کرد، پر از رنگ، تنوع و زندگی بود. مجید برای مجموعه‌ی خود شعاری عمیق و معنادار انتخاب کرده بود: «سلامتی و لذت وافر». او از صمیم قلب می‌خواست هر انسانی که قدم به سالن رستورانش می‌گذارد، برای ساعتی هم که شده، دغدغه‌های تلخ روزمره را پشت درهای شیشه‌ای بگذارد و در محیطی امن، طعم زندگی را بچشد. مشتریانش او و مجموعه‌اش را با برخورد همواره محترمانه، لبخندهای صمیمی و مشتری‌مداری بی‌نظیرشان به یاد می‌آورند. سولو، با آن دکوراسیون خاص و فضای دلنشینش، بازتابی دقیق از شخصیت خود مجید بود؛ مردی آرام، دقیق، صبور و عاشق زندگی و سازندگی. دی‌ماه سال ۱۴۰۴، برای مجید دانش‌خواه معنای ویژه‌ای داشت. او در نیمه‌ی این ماه سرد، به ایستگاه چهل‌سالگی رسید؛ سنی که برای هر انسانی نماد پختگی، ثبات، عبور از خامی جوانی و ایستادن بر قله تجربه‌هاست. شاید در آن روزهای نخستین دی‌ماه، در میان تبریک‌های دوستان و نزدیکان، به راه سخت پانزده ساله‌ای که آمده بود و آینده‌ی روشنی که می‌خواست بسازد فکر می‌کرد. اما تاریخ، با بی‌رحمی تمام، مسیر دیگری را برای او و شهرش رقم زده بود. از روز هجدهم دی‌ماه، خیابان‌های مشهد و به‌ویژه مناطق مرکزی و پرترددی چون بلوار هاشمیه و بلوار وکیل‌آباد، به تدریج از حالت عادی خارج شدند. صدای خنده‌ها، موسیقی کافه‌ها و گفت‌وگوهای روزمره‌ی مردم جای خود را به صدای وهم‌آور آژیر، فریادهای اعتراضی و شلیک گلوله‌ها داد. نیروهای امنیتی با خودروهای زرهی، سلاح‌های جنگی و نیروهای نقاب‌دار در تقاطع‌های اصلی شهر و روی پل هاشمیه مستقر شدند. مشهد در التهاب و خشونتی بی‌سابقه فرو رفته بود و در این میان، رستوران سولو دقیقاً در کانون یکی از ملتهب‌ترین مناطق جغرافیایی شهر قرار داشت. روز نوزدهم دی‌ماه، تنها سه روز پس از آنکه مجید شمع‌های کیک تولد چهل‌سالگی‌اش را فوت کرده بود و وارد دهه‌ی پنجم زندگی‌اش شده بود، تاریک‌ترین پرده از این روایت انسانی رقم خورد. هیچ‌کس به درستی نمی‌داند. اما آنچه با قاطعیت و اندوهی بی‌کران در تاریخ ثبت شد، توقف ناگهانی تپش‌های قلب مردی بود که رسالتش بخشیدن طعم و زندگی بود. مجید دانش‌خواه، در همان روز ۱۹ دی، در خیابان‌های شهرش هدف نیروهای سرکوب‌گر قرار گرفت و جان عزیز خود را از دست داد. او که سال‌ها با دستانش هنر می‌آفرید و برای مردم شهرش «سلامتی» سرو می‌کرد، حالا پیکر بی‌جان و غرق به خونش در یکی از همان خیابان‌های آشنا افتاده بود. تراژدی داستان مجید در لحظه‌ی اصابت گلوله و مرگ متوقف نشد. پس از جان‌باختن او، سکوتی بسیار سنگین، وهم‌آور و تحمیل‌شده بر خانواده‌اش سایه افکند. دستگاه امنیتی که از پیامدهای این واقعه و خشم عمومی هراس داشت، در اقدامی غیرانسانی پیکر مجید را مصادره کرد. آن‌ها حتی این حق اولیه و انسانی را از خانواده‌اش سلب کردند که برای آخرین بار با فرزندشان وداع کنند؛ پیکر مجید هرگز به خانواده‌اش نشان داده نشد. این فقدان مضاعف، داغی بی‌پایان بود که بر دل خانواده گذاشته شد. به همین دلیل است که امروز هیچ مصاحبه‌ای، هیچ فریاد دادخواهی علنی از سوی خانواده و هیچ تصویری از سوگواری بر مزار او در جایی ثبت نشده است. خانواده‌ی او در محاصره‌ی شدیدترین فشارهای امنیتی، مجبور به تحمل دردی خاموش در خلوت خود شدند. در این روایت، تمام آنچه که از خانواده‌ی مجید به گوش می‌رسد، همین سکوتِ اجباری و سنگین است. سکوتی که خود از هزاران کلمه رساتر است و عمق ظلمی که بر آن‌ها رفته است را فریاد می‌زند. امروز، اگر یک شهروند از بلوار هاشمیه عبور کند و نگاهش به پلاک ۸۸ بیفتد، شاید در خیال خود هنوز هم سایه‌ی مردی چهل‌ساله را ببیند که با وسواس، دقت و لبخندی گرم در حال خوش‌آمدگویی به مهمانانش است. روایت جاویدنام مجید دانش‌خواه، روایت یک قهرمان کلاسیک و اسطوره‌ای با شمشیر و زره در میدان‌های نبرد باستانی نیست؛ حماسه او روایتی بسیار انسانی‌تر، ملموس‌تر و امروزی‌تر است. او یک انسان معمولی، یک شهروند دغدغه‌مند و یک کارآفرین خوش‌نام بود که با تلاش و هنر خود گوشه‌ای از این جهان را برای دیگران زیباتر کرده بود. حماسه‌ی مجید در همان زندگی‌ای بود که هر روز می‌ساخت؛ در همان نوری که در روزهای تاریک به کسب‌وکار و محیط اطرافش می‌تاباند. مرگ او در اوج پختگی چهل‌سالگی و درست سه روز پس از زادروزش، نمادی عریان از تقابل بی‌رحمانه‌ی ماشین مرگ و سرکوب با جریان روشن زندگی است.