Hassan (Yasin) Sohrabi

حسن(یاسین) سهرابی، جوانی ۳۰ساله و اهل قائم‌شهر استان مازندران بود. دوستان و نزدیکانش او را جوانی پرانگیزه توصیف کرده‌اند که برای ساختن یک زندگی بهتر و دنبال‌کردن آرزوهای هنری‌اش از قائم‌شهر به تهران(حوالی میدان انقلاب) نقل مکان کرده بود. موسیقی را به‌عنوان بخش جدایی‌ناپذیر از زندگی خود دنبال می‌کرد و می‌خواست در آن پیشرفت کند. به‌عنوان یک رپر مستقل فعالیت می‌کرد و پیش از جان‌باختنش، سه قطعه را نوشته و ضبط کرده بود؛ آثاری که فرصت انتشارشان را پیدا نکرد و به‌عنوان یادگاری‌های ناتمامش باقی ماندند. در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، حوالی میدان انقلاب و دانشگاه تهران، جمعیت زیادی از معترضان به خیابان آمده بودند. در مقابل، صفوف نیروهای سرکوب‌گر حکومت، با باتوم و سلاح‌های گرم و ساچمه‌ای در برابر مردم مستقر شده بود؛ خیابان در محاصره‌ی نیروهایی قرار داشت که برای سرکوب اعتراضات به میدان آمده بودند. یاسین در حوالی میدان انقلاب حضور داشت. او در میان معترضان بود که از پشت سر هدف گلوله قرار گرفت. تیر به سرش اصابت کرد و بر اثر شدت جراحت و خون‌ریزی جان باخت. پس از کشته‌شدن یاسین، خانواده‌اش با فشارهای امنیتی روبه‌رو شدند. از آن‌ها خواسته شده بود او را «شهید» معرفی کنند؛ عنوانی که خانواده حاضر به پذیرش آن نبودند. بعد از گذشت چند روز پیکر را به خانواده تحویل دادند تا به زادگاهش قائم‌شهر منتقل شود. مراسم خاک‌سپاری زیر تدابیر شدید امنیتی و نظارت مأموران برگزار شد؛ همچنین از حضور مردم بر سر مزارش جلوگیری شد. اما داغ خانواده‌ی سهرابی به همین‌جا ختم نشد. برادر بزرگ‌تر یاسین، هوشنگ سهرابی، ۴۵ساله و پدر دختری ۲۳ساله بود که زیر فشارهای روحی و روانی مداوم مأموران حکومتی تاب نیاورد و در ۱۲ شهریور ۱۴۰۵ بر اثر ایست قلبی درگذشت و پیکرش در ۱۵ شهریور به خاک سپرده شد. با مرگ هوشنگ، مادر خانواده با فقدان دو فرزند روبه‌رو شد؛ دو پسری که یکی در خیابان جان باخت و دیگری چند ماه بعد از دنیا رفت. نزدیکان خانواده از وضعیت روحی نامساعد مادر پس از این دو فقدان می‌گویند؛ مادری که باید در برابر داغی تاب بیاورد که بر جان و روانش سنگینی می‌کند.