Meysam Razmi

بوشهر شهری است که ریتم زندگی‌اش با دریا تنظیم می‌شود؛ با بوی نمک، باد گرم جنوب و زمین‌هایی که فوتبال در آن فقط یک ورزش نیست، بخشی از هویت شهر است. در چنین فضایی، میثم رزمی را بسیاری با سال‌های حضورش در فوتبال و ورزش بوشهر می‌شناختند. ۱۹ دی، در پی اعتراضات سراسری، او نیز در میان مردم حضور داشت. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای حکومتی از پشت هدف قرار گرفت. روایت‌ها می‌گویند پس از اصابت گلوله نیز به‌جای انتقال فوری به بیمارستان، مدتی در داخل خودرو نگه داشته شد؛ زمانی که می‌توانست برای نجات جانش سرنوشت‌ساز باشد، اما هرگز به درمان ختم نشد. از زندگی میثم رزمی اطلاعات چندانی در دست نیست. نام او با فاصله‌ای طولانی از زمان جان‌باختنش منتشر شد و به همین دلیل، برخلاف بسیاری دیگر، روایت زندگی و خاطراتش کمتر ثبت شده است. حتی درباره محل دقیق خاک‌سپاری او نیز اطلاعات روشنی وجود ندارد. تنها تصویری که از او در دسترس مانده، مزاری ساده است؛ پارچه‌ای مشکی بر سنگ مزار، چند دانه خرما، تکه‌ای نان و ظرفی حلوا که بر خاک گذاشته شده‌اند. تصویری بی‌پیرایه که بیش از هر توضیحی، از غیبت صاحب آن حکایت می‌کند. در میان نام‌های فراوان جان‌باختگان، میثم رزمی از آن‌هایی است که دیر شناخته شد؛ مردی از جنوب، از شهری که فوتبال بخشی از هویتش بود، پدر دو فرزند و از پیشکسوتان ورزش بوشهر که ۱۹ دی، در جریان اعتراضات سراسری، جان خود را از دست داد و روایت زندگی‌اش هنوز در سکوت و کمبود اطلاعات باقی مانده است. میثم، فرزند جلیل، پدر منان و مرضیه و برادر مونس و محسن بود. پشت نام او، خانواده‌ای ایستاده‌اند که هر کدام سهمی از نبودنش را با خود حمل می‌کنند؛ دو فرزندی که پدرشان را از دست دادند، خواهر و برادری که دیگر صدایش را نمی‌شنوند و خانواده‌ای که جای خالی میثم، برای‌شان هیچ‌وقت پر نخواهد شد.