Ali Karamali

علی کرمعلی تنها بیست‌وسه سال داشت که تصمیم گرفت برای ساختن زندگی بهتر، به تهران مهاجرت کند. او در شهر پرند، در نزدیکی تهران زندگی می‌کرد و همواره میان پایتخت و زادگاهش در رفت‌وآمد بود. علی از اهالی روستای گنبدکبود، از توابع شهرستان نهاوند در استان همدان بود؛ جایی که خانواده و بخشی از زندگی و خاطراتش در آن ریشه داشت. اما مهاجرت علی برای ساختن آینده‌ای بهتر، پایان خوشایندی نداشت. بر اساس روایت‌های منتشرشده، شامگاه نوزدهم دی‌ماه، علی در جریان تجمعات اعتراضی در شهر پرند هدف شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی قرار گرفت و جان خود را از دست داد. پیکر علی، پس از پنج روز به خانواده تحویل داده شد و سپس به زادگاهش، روستای گنبدکبود در شهرستان نهاوند، منتقل و در فضایی کاملاً امنیتی به خاک سپرده شد. خواهر علی در سوگ او و با یادآوری پنج روزی که پیکر برادرش در سوله‌ها مانده بود، از پرسش‌هایی نوشته است که پس از مرگ او رهایش نمی‌کنند: «جان خواهر، می‌دونی دارم به چی فکر می‌کنم؟ به این‌که اون پنج روزی که تن بی‌جونت روی زمین سرد بود، کسایی که از کنارت رد می‌شدن پاشون نمی‌خورد بهت؟ اذیت نمی‌شدی؟ آخه پنج روز روی زمین توی سوله‌ها بودی.» علی جانم، اونایی که مثل ما دنبال علی‌هاشون می‌گشتن، چند بار زیپ کاورت رو باز کردن؟ شک ندارم وقتی به صورتت نگاه کردن، افسوس خوردن و گفتن: حیف این جوون. عزیز خواهر، می‌گم توی این چند روز چند بار جابه‌جات کردن؛ آروم تکونت می‌دادن دیگه، نه؟ علی، می‌گم تو که پنج روز توی اون سوله بودی، پس چرا هیچ تغییری نکرده بودی؟ دردت به جونم، مثل همیشه زیبا و خوش‌چهره بودی، به خدا...»» در روایت دیگری از خواهرش، تصویری از علی به‌عنوان جوانی اجتماعی و اهل معاشرت دیده می‌شود؛ کسی که به گفته‌ی او همیشه اطرافش شلوغ بود. خواهرش بر سر سنگ مزار علی، تنهایی امروز او را با روزهایی مقایسه می‌کند که همیشه در میان دیگران بود و می‌گوید: «اصلاً می‌دونی که تنهایی بهت نمیاد؟ چجوری تنها اینجا خوابیدی؟ تو که همیشه دورت شلوغ بود، پسر. الان چجوری تک‌وتنها اینجا خوابت برده؟ جان خواهر.» یکی دیگر از استوری‌های خواهر علی نیز روایت آرزویی است که هرگز فرصت تحقق پیدا نکرد. او مکالمه‌ای با برادرش را از ماه نوامبر، چند هفته پیش از کشته‌شدن علی، بازنشر کرده است. در آن مکالمه، خواهرش ویدئویی برای علی فرستاده بود که درباره‌ی دیدن برادر در لباس دامادی بود؛ آرزویی ساده برای روزی که بتواند برادرش را داماد ببیند. علی در پاسخ به او نوشته بود: «دردت به جونم.» حالا همان چند کلمه و همان ویدئو برای خواهرش معنای دیگری پیدا کرده‌اند. او با بازنشر آن مکالمه از حسرتی می‌گوید که برایش باقی مانده است؛ حسرت دیدن علی در لباس دامادی و اندوهی که پس از رفتن برادرش با او مانده است. ویدئوهای منتشرشده از مراسم خاک‌سپاری و چهلم علی نیز گوشه‌ای از سوگ خانواده و دلتنگی عمیق آن‌ها برای او را نشان می‌دهند. در یکی از این ویدئوها، زنی از اعضای خانواده در کنار مزار علی از شدت اندوه بر سر خود می‌زند و سوگواری می‌کند. در تصویری دیگر، مردی از نزدیکان علی لباس‌های او را در آغوش گرفته، آن‌ها را می‌بوید و می‌بوسد؛ گویی با بوییدن و بوسیدن لباس‌های به‌جامانده از علی، خود او را در آغوش گرفته است. در ویدئویی دیگر، خانواده و نزدیکان علی بر سر مزارش شعری را که او در زمان حیاتش همیشه می‌خواند، با هم تکرار می‌کنند و برایش دست می‌زنند؛ لحظه‌ای که خاطره‌ی علی را دوباره در میان جمع زنده می‌کند. دلتنگی برای علی تنها به خانواده‌اش محدود نمانده است. پس از کشته‌شدن او، دوستانش نیز بارها با انتشار تصاویر علی و عکس‌هایی از سنگ مزارش در فضای مجازی، از دلتنگی‌شان برای او نوشته‌اند؛ تصاویری که نشان می‌دهند جای خالی او در میان دوستانش نیز همچنان احساس می‌شود. اندوه از دست دادن علی برای نزدیکانش آن‌قدر سنگین است که هر روز و هر لحظه، در میان خاطرات، تصاویر و چیزهایی که از او به جا مانده، نامش را به یاد می‌آورند؛ گویی هر کدام از این یادگاری‌ها راهی است برای زنده نگه داشتن حضور جوانی که تنها بیست‌وسه سال فرصت زندگی داشت.