Majid Yousefvand

مجید جوانی بیست‌ساله بود که در سوم دی‌ماه متولد شد. او از ایل الشتری و از طایفه‌ی یوسفوند بود؛ مردمانی که بیشتر به زبان لَکی سخن می‌گویند. مجید تنها بیست سال داشت؛ سنی که بسیاری از جوان‌ها تازه در آغاز راه ساختن آینده‌شان هستند. او نیز با امید داشتن زندگی بهتر و ساختن آینده‌ای برای خودش، زادگاهش را ترک کرد و راهی تهران شد. مهاجرت برای او تلاشی بود برای پیدا کردن فرصت‌های بیشتر و رسیدن به زندگی‌ای که آرزویش را داشت. او در شهر پرند، در نزدیکی تهران، ساکن شد و روزهای جوانی‌اش را با کار و تلاش برای ساختن زندگی و آینده‌اش می‌گذراند؛ جوانی بیست‌ساله که دور از زادگاه و دیارش، برای رسیدن به آرزوهایش تلاش می‌کرد. در همان روزها، مجید برای آغاز فصل تازه‌ای از زندگی‌اش نیز آماده می‌شد. او در تدارک ازدواجش بود و می‌خواست در نوروز ۱۴۰۵ زندگی مشترک خود را با همسرش آغاز کند. برنامه‌ها و امیدهای زیادی برای آینده داشت، اما اتفاقات دی‌ماه مسیر زندگی او را به شکل دیگری تغییر داد. در نوزدهم دی‌ماه، هم‌زمان با فراخوان‌ها و در جریان اعتراضات، مجید نیز مانند بسیاری دیگر از مردم ایران به خیابان رفت تا اعتراض خود را به شکلی مسالمت‌آمیز بیان کند. آن شب، برای مجید که به خیابان رفته بود تا در اعتراضات حضور داشته باشد، رویدادی ناگوار رقم خورد. او ابتدا از ناحیه‌ی پا مورد اصابت گلوله‌های ساچمه‌ای مأموران سرکوب قرار گرفت، اما با وجود جراحت، بار دیگر به جمع معترضان بازگشت. آنچه پس از آن برای مجید اتفاق افتاد، از سوی شاهدان عینی این‌گونه روایت شده است: مجید همراه با گروهی از معترضان در انتهای کوچه‌ای بن‌بست قرار داشت که نیروهای سرکوب‌گر آنها را محاصره کردند و به سمتشان گلوله‌های جنگی شلیک کردند. در جریان این تیراندازی، گلوله به قلب مجید اصابت کرد و او جان خود را از دست داد. پس از جان‌باختن مجید و در شرایط امنیتی حاکم، خانواده‌اش پیکر او را به زادگاهش در بروجرد منتقل کردند. خانواده قصد داشتند مراسم خاک‌سپاری را در ساعتی که پیش‌تر در اعلامیه اعلام شده بود برگزار کنند، اما به دلیل محدودیت‌های امنیتی اجازه‌ی برگزاری مراسم در آن ساعت به آنها داده نشد. به همین دلیل، خانواده ناچار شدند مراسم خاک‌سپاری را در ساعتی متفاوت از زمان اعلام‌شده برگزار کنند. سرانجام پیکر مجید در آرامستان باغ رضوان شهرستان بروجرد به خاک سپرده شد؛ جوانی بیست‌ساله که در آستانه‌ی آغاز زندگی مشترکش بود و قرار بود نوروز ۱۴۰۵ برای او شروع فصل تازه‌ای از زندگی باشد. پس از این اتفاق، صفحه‌ای به نام مجید در فضای مجازی ساخته شد و نام و روایت جان‌باختن او در میان مردم دست‌به‌دست شد. در این صفحه، علاوه بر روایت اتفاقاتی که برای مجید رخ داده بود، شماره‌ی «۱۲۵۰۰» نیز ثبت شده بود؛ شماره‌ای که از آن به‌عنوان شماره‌ی کیسه‌ی پیکر مجید پس از جان‌باختنش یاد شده است. به این ترتیب، عدد ۱۲۵۰۰ نیز در کنار نام مجید و روایت آنچه در آن شب بر او گذشت، در فضای مجازی ثبت و بازنشر شد. اما روایت مجید، تنها به آنچه در شب جان‌باختنش اتفاق افتاد محدود نماند. پس از این اتفاق ناگوار، خواهر مجید نیز بارها از دلتنگی برای برادرش و اندوه عمیقی که در روزهای پس از فقدان او با خود حمل می‌کرد، نوشت. نوشته‌های او روایت دیگری از نبودن مجید بود؛ این بار نه از آن شب، بلکه از رنج خانواده‌ای که باید با جای خالی او زندگی می‌کرد. او در یکی از نوشته‌هایش، عمق این اندوه را چنین توصیف کرد: «من تظاهر کردم که این غم درد ندارد، اما دردش تمام استخوان‌هایم را شکست. مجید، چرا فکر حال و روز ما را نکردی و رفتی؟ خونت به زمین نمی‌مونه قلبم.» او در کنار روایت دلتنگی و اندوهش، از مردم نیز خواست که نام برادرش را فراموش نکنند و آن را صدا بزنند. از آنها خواست در فضای مجازی با هشتگ «جاویدنام مجید یوسفوند» از مجید بنویسند و نام او را زنده نگه دارند. این درخواست با همراهی مردم روبه‌رو شد و کاربران با انتشار نام و روایت مجید و استفاده از این هشتگ، به خواسته‌ی خواهرش پاسخ دادند.