Jamileh Heydari

زنی ۴۵ ساله از دل شهرک ولیعصر تهران که خانه و خانواده‌اش را بر مدارهای مهر و استواری بنا کرده بود. جمیله حیدری، مادری که نزدیکانش او را ایستاده، شجاع و لبریز از شادابی توصیف می‌کردند، در گستره‌ی جامعه‌ی مدنی معترض، تنها به آینده‌ی فرزندانش و حق‌طلبی می‌اندیشید. امیرعلی و سانیا، تمام جهان او بودند؛ مادری که امنیت آنان را پیش‌فرض هر فردایی می‌دانست. ​شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در محدوده شهرک ولیعصر و مقابل کلانتری ۱۵۳، شلیک تیرهای ساچمه‌ای و جنگی آغاز شد. در میان آشوب و رعب آتش، جمیله لحظه‌ای تردید نکرد؛ عزیز همراهش را به آغوش کشید و تن خود را سپر بلای او ساخت. گلوله‌ای از پشت بر قلبش نشست. پیکر نیمه‌جانش با شتاب به بیمارستان منتقل شد. همسرش در لحظات آخر، پیکر او را در بیمارستان بوسید و با التماس از او خواست که بلند شود و به خانه برگردند، اما نبض او در دفاع از زندگی از حرکت ایستاد. ​با پرکشیدن او، تار و پود خانواده‌اش از هم گسیخت. همسرش در دل‌نوشته‌ای پرفغان خطاب به او گفت: «سلام عزیز دل، خیلی دلتنگتم. روزها خیلی سخت می‌گذره، تنها موندم. لحظه‌ای از یادم نمی‌ری؛ دستی که رو شونم گذاشتی و پشت من ایستادی مثل کوه. دلم برای اون روزها تنگ شده، دلم برای خنده‌هات و کنارم بودنت تنگ شده. اشکام مهلت نمی‌دن حرف دلمو بیشتر برات بزنم... آخه بگو چی کار کنم با نبودنت؟ نمی‌تونم تنهایی تحمل کنم. منتظرم فدایی راهت بشم تا آخرین قطره‌ی خونم. قرارمون قطعه ۳۲۹، جاویدنام عزیز.» ​پسرش، امیرعلی، پس از آن شب شوکه‌کننده دیگر پایش به درون خانه نرفت؛ به گفته‌ی همسایه‌ها، او تا دم در خانه می‌آمد، همان‌جا می‌ایستاد و از شدت بی‌پناهی و اندوه، سرش را به دیوار می‌کوبید. ​تحویل پیکر او تحت تدابیر شدید امنیتی صورت گرفت، اما مسیر دادخواهی بسته نماند. جمیله حیدری در قطعه ۳۲۹ بهشت زهرای تهران به خاک سپرده‌ شد؛ نقطه‌ای که همسرش آن را میعادگاه نهایی‌شان نامید.