Ilya Valipour Ahranjani

عزیز شمارهٔ ۱۰۱۷، فرزند ایران و جان‌فدای میهن؛ ایلیا ولی‌پور اهرنجانی، ۱۸ ساله… ۱۸ ساله… ۱۸ ساله. در هجده‌سالگی، بسیاری تازه رؤیاهای آینده را در ذهن خود می‌سازند؛ اما ایلیا ولی‌پور اهرنجانی از همان سال‌های نوجوانی تلاش می‌کرد زندگی مستقلی برای خود بسازد. مدتی کار می‌کرد، به ورزش بوکس علاقه داشت و برای آینده‌اش برنامه‌ریزی می‌کرد. او تک‌فرزند خانواده بود و در گوهردشت کرج زندگی می‌کرد. نزدیکانش از او به‌عنوان جوانی مهربان، خوش‌برخورد، مسئولیت‌پذیر و پرانرژی یاد می‌کنند؛ کسی که اگر می‌توانست، برای کمک به دیگران از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد و با امید به روزهای پیش رو زندگی می‌کرد. ۱۸ دی‌ماه، ایلیا در اعتراضات مردمی حضور یافت. بر اساس اطلاعات منتشرشده، ابتدا با شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای از ناحیهٔ شکم مجروح شد. دقایقی بعد، هنگامی که برای نجات جان خود می‌دوید، دو گلولهٔ جنگی از پشت به او اصابت کرد. جراحت‌ها آن‌قدر شدید بود که او در همان ساعات جان خود را از دست داد و زندگی‌اش در هجده‌سالگی ناتمام ماند؛ سنی که هنوز آغاز راه است، نه پایان آن. پیکر ایلیا را در روستای دوروان به خاک سپردند؛ روستایی که از آن پس، نامش برای خانواده و نزدیکان او با یاد و خاطرهٔ ایلیا گره خورد. نبود او برای خانواده‌اش زخمی ماندگار و برای دوستانش بهت و اندوهی بی‌پایان بر جای گذاشت. در مراسم چهلم او، مادر ابراهیم کتابدار، از جان‌باختگان آبان ۱۳۹۸، نیز حضور داشت. دیدار این دو خانواده، تصویری از همدلی خانواده‌هایی بود که هر یک در مقطعی متفاوت، داغ از دست دادن عزیزان خود را تجربه کرده‌اند. زندگی ایلیا تنها هجده سال ادامه یافت؛ اما یاد و خاطرهٔ او در دل خانواده و دوستانش، یادآور جوانی است که در آغاز راه زندگی، با آرزوهای بسیار، شمع وجودش خاموش شد.