Mohammad Hossein Jamshidi

محمدحسین جمشیدی، ۲۳ ساله، در هجدهم دی‌‌ماه در محله حصار از کلانتری ۴۸ کرج با شلیک مستقیم از پشت به سر کشته شد. او همراه پنج نفر دیگر هدف قرار گرفت و در همان لحظه زندگی‌اش به پایان رسید. محمدحسین از خانواده‌ای بود که پمپ بنزین داشتند و خودش هم همان‌جا کار می‌کرد. روزها را پشت میز حساب یا در حال کمک به مشتریان می‌گذراند. دبیرستان را تمام کرد اما ادامه تحصیل نداد و ترجیح داد در کار خانوادگی بماند. اصالتاً کرجی و دروانی بود و ساکن عظیمیه. او در میان مردمی زندگی می‌کرد که سال‌ها با زندگی روزمره و فشارهای اقتصادی دست‌وپنجه نرم کرده بودند. او دو خواهر کوچک‌تر داشت که حالا باید بدون حضور برادر بزرگ‌تر بزرگ شوند. در مراسم خاک‌سپاری جو امنیتی شدیدی اطراف خانواده حاکم بود و هر حرکت‌شان تحت نظر قرار داشت. مراسم خاک‌سپاری در منطقه حصار کرج برگزار شد. شرکت‌کنندگان تابوت او را با ترانه‌های خاطره‌انگیز بدرقه کردند و به‌جای عزاداری سنتی، با دست زدن و شادی نمادین یاد او را گرامی داشتند. یکی از بستگان در سخنرانی‌اش گفت: «گیرم که می‌کشید، با رویش ناگزیر جوانه چه می‌کنید؟» این جمله واکنش‌های گسترده‌ای برانگیخت و در شبکه‌های اجتماعی و میان مردم دست به دست شد. محمدحسین جوانی آرام و مهربان بود. دوستانش از او به عنوان پسری یاد می‌کردند که همیشه آماده کمک بود و در جمع، با شوخی‌های ساده‌اش فضا را گرم می‌کرد. مرگ او نه فقط خانواده‌اش را داغ‌دار کرد، بلکه نشان داد که حتی جوانانی با زندگی معمولی و بدون سابقه سیاسی نیز در امان نیستند. گلوله‌ای که از پشت به سرش خورد، بخشی از الگویی بود که در آن روزها بارها تکرار شد. نام محمدحسین جمشیدی را به یاد بسپاریم. جوانی ۲۳ ساله که در سر پل حصار کرج، با شلیک مستقیم از پشت، از میان ما رفت و مراسم خاک‌سپاری‌اش به نمادی از مقاومت مردمی تبدیل شد.