Pourya Kheirkhah

صدا از جلوی جمعیت می‌آمد. کسانی که پشت سر او بودند، قبل از اینکه چهره‌اش را ببینند، این صدا را شناختند: صدای جوانی بلندبالا که ماسک نزده بود و چیزی جلوی صورتش نگرفته بود. او درست در صف اول راه می‌رفت، آن‌قدر جلو که هر کس پشت سرش بود می‌توانست او را ببیند. هر بار که جمعیت لحظه‌ای مکث می‌کرد، پوریا یک قدم جلوتر می‌رفت، برمی‌گشت و دوباره صدا می‌زد. میان شعارها، انگار فقط می‌خواست به خودش و به همه‌ی آن‌ها یادآوری کند، می‌گفت: «بیاین، داریم پیروز می‌شیم. نور بر تاریکی پیروزه.» بیست‌وچهار ساله بود و اهل لاهیجان و برادر خواهری دوقلو به نام پریسا. پوریا ورزشکار بود و چندین مدال در رشته‌های رزمی و دفاع شخصی داشت. آن شب، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، فراخوان شاهزاده رضا پهلوی را شنیده بود و مثل خیلی‌های دیگر از خانه بیرون آمده بود. اما گلوله‌ی جنگی مأموران حکومت، فرصت بازگشت به خانه را برای همیشه از او گرفت. او در همان صف اول معترضان، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و جانش را فدای ایران کرد. کسی که درست پشت سر او بود، بعدها گفت از آن لحظه، تصویر پوریا هیچ‌وقت از ذهنش پاک نشده. پیکر پوریا در نخجیرکلایه‌ی لاهیجان در حالی به خاک سپرده شد که مادرش میان گریه و فریاد، راه و آرمان پسرش را می‌ستود و او را مایه‌ی افتخار خود و ایران می‌نامید. چهلمین روز درگذشتش با حضور پرشمار مردم لاهیجان برگزار شد، مردمی که کنار خانواده ایستاده بودند تا یاد او را گرامی بدارند. مراسمی که با وجود تهدید نیروهای امنیتی، برگزار شد و جمعیت، بی‌هراس، اسم او را فریاد زدند، بارها و بارها: «پوریای باشرف.» آن شب مادر برای پسرش نوشت: «دیدی خاص شدی، دیدی مراسمت خاص بود. همه‌ی دنیا بهت افتخار کردن. تو مراسم چهلمت، قهرمان من، همه برات دست زدن.» آن زمستان گذشت و پنجم فروردین نزدیک شد، روز تولد دوقلوها. به خانواده اجازه داده نشد تا برای تولد بر مزارش حاضر شوند و تهدید کردند که در صورت حضورشان، سنگ مزارش شکسته خواهد شد. اما پریسا نمی‌توانست در خانه بماند. خواهری که تمام سال‌های تولدش با حضور پوریا گذشته بود، با کیکی در دست، به دیدار برادر رفت، اما این بار به جای تن گرمش، سنگ مزاری سرد را در آغوش گرفت و برایش نوشت:«بعد از ۲۴ سال تولد دوتایی امسال تنها بودم، ازم گرفتنت.» پوریا در آستانه‌ی بیست‌وپنجمین بهار زندگی‌اش رفت؛ اما خاطره‌اش ماند، در حافظه‌ی کسانی که آن شب پشت سرش راه می‌رفتند و در صدای مردمی که در چهلمش او را «باشرف»، فریاد زدند و با جمله‌ای که آن شب بارها گفته بود: نور بر تاریکی پیروزه.