Houman Sabagh

Killed by direct gunfire from a military weapon, specifically targeting the head and other lethal parts of the body, during a protest in the Shishegaran area. The report notes this indicates a clear intent to kill and was part of a widespread, organized attack against civilians.

شهروند گیلک، ۳۷ ساله و اهل لاهیجان بود. او در شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، به موج اعتراضات مردمی و انقلاب ایران که در پی فراخوان رضا پهلوی شکل گرفت، پیوست و در خیابان‌های لاهیجان کنار هم‌شهریانش ایستاد. به گفته‌ی شاهدان، هومن پس از شروع تیراندازی سرکوبگران در خیابان شیشه‌گران، از ناحیه‌ی پا مورد اصابت مستقیم گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و بر اثر خون‌ریزی بسیار شدید از شریان اصلی ران چپ، جانش را فدای میهن کرد. پدر این قهرمان وطن، پیکر پسرش را پس از سه روز دوندگی، در باغ رضوان رشت، در میان ۳۰۰ جان‌فدای دیگر، داخل یک کانتینر پیدا کرد. پیکر پاک این دلاور، به گفته‌ی نزدیکانش بیست‌و‌یکم دی‌ماه در آرامگاه آقا سید محمد لاهیجان به خاک ایران سپرده شد. مراسم چهلمین روز درگذشت او، همچون دیگر جان‌باختگان، به دور از مراسم مذهبی و با شاهنامه‌خوانی شیرزنی که مادر نام دارد، برگزار شد. هومن برخلاف روایت‌هایی که در صفحات خبری و صفحات اجتماعی نوشته شده، مدیر مجتمع فنی لاهیجان نبوده اما در شکل‌گیری و موفقیت این مجموعه بدون هیچ‌گونه منفعت مالی، نقش پررنگ داشته است. هومن صباغ جوانی مملو از عشق، مهربان، دل‌سوز و فداکار بود که به‌طور مستقل در کنار زمین‌های پدرش برای خود زمین چای اجاره کرده بود و تمام وقت و زندگی‌اش را صرف آباد کردن آن کرد، تا دست سوی دیگران دراز نکند و دِینی به گردنش نباشد. همسر او، ملیحه، که از حدود شش سال پیش زندگی مملو از عشق را با او شریک شده بود، در صفحه‌ی اجتماعی هومن از دل‌تنگی‌هایش بسیار نوشته، اما در تایید راه او و آرمانی که جانش را فدای آن کرد، یک نکته را خاطرنشان کرده است: «از این به بعد هم هر کی بیاد بگه هومن بی‌عقلی کرد، چیزی کم نداشت که بره و بچگی کرد رفت، جوابشو با بی‌احترامیِ تمام می‌دم. بگذریم… ولی… ما رو یادت نره‌ها هومن، ما خیلی دوستت داریم، دستمونو بگیر، ما رو ببر پیش خودت. اینو از طرف خودم و مامانت مطمئنم. مارو فراموش نکنیا. در نهایت، راهت، رسالتت و نامت جاویدان باد.» و در جای دیگر نوشت: «یعنی هنوز دلت برام تنگ نشده، هومن؟» هومن پیش از حضور در تظاهرات برای دوستش نوشته بود: «شاید ما نمونیم، ولی اینکه مردم‌مون آزاد و راحت باشن، حتی اگه کسی از ما یاد نکنه، بازم خوبه.» همسرش همچنین نوشته: «حتما قوی می‌مونم و تنها مثل خودش ادامه می‌دم. باغشو سبز نگه می‌دارم با این‌که هیچ کمکی بهم نمی‌کنن... و بهار از باغش‌ استوری می‌ذارم.»