Mahan Rostami

Shot and killed by direct fire from government forces in the heart during public protests in the Dowlatabad neighborhood of Kermanshah. He was a 21-year-old Kurdish citizen, follower of the Yaresan faith, and from Dalāho, Kermanshah province.

ماهان رستمی، جوان ۲۱ ساله، شهروند کُرد یارسان و اهل منطقه‌ی گوران دالاهو در استان کرمانشاه بود. او به‌تازگی دوره‌ی سربازی خود را به پایان رسانده بود؛ اما پایان سربازی برای ماهان آغاز فصل تازه‌ای از زندگی نشد. ماهان برای کمک به خانواده و کار در کنار پدرش که کشاورزی می‌کرد، ناچار شده بود تحصیل را کنار بگذارد. او کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و پس از مهاجرت اجباری یکی از برادرانش، مسئولیت‌های بیشتری بر دوش او قرار گرفته بود. اما شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان سرکوب اعتراضات مردمی در دولت‌آباد کرمانشاه، زندگی ماهان برای همیشه متوقف شد. نخست گلوله‌ای به قلب او اصابت کرد و سپس دو گلوله‌ی دیگر از پشت به او شلیک شد و به قتل رسید. پیکر ماهان در بیمارستان فارابی کرمانشاه شناسایی شد، اما خانواده‌اش تا روز یکشنبه امکان تحویل گرفتن پیکر او را نداشتند. سرانجام، پس از اخذ تعهد کتبی، پیکر او صبح یکشنبه به خانواده تحویل داده شد و همان روز برای خاک‌سپاری منتقل شد. ماهان در آرامستان روستای «تخت‌گاه صفیار سلطان» از توابع شهرستان دالاهو به خاک سپرده شد. با وجود حضور سنگین نیروهای حکومتی، مردم برای بدرقه‌ی او حضور یافتند و با سردادن شعارهای اعتراضی ضدحکومتی و به‌ویژه علیه رهبر سابق آن، علی خامنه‌ای، خشم و اعتراض خود را نشان دادند. جوانان معترض حتی در کوه‌های اطراف آرامگاه نیز شعارهایی در اعتراض به مسئولان حکومت و در محکومیت کشته‌شدن ماهان نوشتند؛ گویی می‌خواستند صدای او و خانواده‌اش را از میان کوه‌های دالاهو به گوش دیگران برسانند. اما شاید یکی از نمادین‌ترین صحنه‌ها بر سر مزار ماهان رقم خورد؛ جایی که مراسمی شبیه یک عروسی برگزار شد. عروسی‌ای نه برای جشن یک آغاز، بلکه برای یادآوری زندگی‌ای که می‌توانست در پیش روی ماهان باشد؛ برای زنده‌نگه داشتن عشق، زندگی و آرزوهایی که ناتمام ماندند. زندگی ماهان ساده بود؛ خانواده، کار و تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر. یکی از آرزوهایش خریدن یک ماشین بود؛ می‌خواست با پس‌اندازش قدمی برای ساختن زندگی‌اش بردارد و آینده‌ای که در ذهن داشت را آرام‌آرام بسازد. اما سرنوشت، فرصت تحقق این آرزو را به او نداد. تمام پس‌اندازی که برای خرید ماشین کنار گذاشته بود، به جای آنکه صرف آغاز فصل تازه‌ای از زندگی‌اش شود، خرج مراسم بدرقه و خاک‌سپاری پیکرش شد.