Amir Ali Heydari

Shot and killed with live ammunition from an AK-47 by Islamic Republic security forces on Kashan Street in the Elahiyeh neighborhood. His body was seized and returned to the family after a payment. The death certificate falsely claimed cause of death as 'fall from height'.

امیرعلی در ۲۳ دی‌ ۱۳۸۶ چشم به جهان گشود. پشتکار بسیاری داشت؛ نوجوانی بود که از دستانش بوی کار و تلاش به مشام می‌رسید. مدتی بود برای پیشرفت و همچنین کمک به خانواده، به کار مکانیکی مشغول شده بود. در کارش ثابت‌قدم و مانند سرو استوار بود. خستگی کار او را از پا نمی‌انداخت، بلکه عزمش را برای ادامه راه راسخ‌تر می‌کرد. او عاشق ورزش نیز بود؛ از علاقه‌مندان فوتبال، شناگری ماهر و زبردست بود. در شامگاه ۱۸ دی‌ماه، امیرعلی با عزمی راسخ و بدون ترس، برای اعتراض و بیان خواسته‌هایش به خیابان رفت. او به جمع معترضان پیوست و صدای اعتراض خود را بلند کرد. قلبی به وسعت دریا داشت و در سرشتش جایی برای ترس از ستم و ستمکاران نبود. هزاران امید و آرزو برای آینده، همراه او و دیگر معترضان به خیابان آمد؛ اما سهم او از آن همه آرزو، گلوله‌ای بود که سینه‌اش را شکافت. پس از جاویدنام شدن امیرعلی، خانواده حیدری دوبار به سوگ فرزندشان نشستند. بار نخست، زمانی بود که مأموران در بیمارستان طالقانی پیکری را که با نام «سروش کرمی» شناخته می‌شد، به خانواده حیدری تحویل دادند. از سوی دیگر، خانواده سروش کرمی ماه‌ها در جست‌وجوی فرزندشان بودند و از هر نهاد و مرجعی سراغ او را می‌گرفتند. سرانجام، پس از انجام آزمایش DNA، مشخص شد پیکری که به خانواده حیدری تحویل داده شده بود، متعلق به امیرعلی نبوده و پیکر امیرعلی و سروش جابه‌جا شده است. این ماجرا، رنج خانواده‌ها را دوچندان کرد؛ چراکه حتی پس از مرگ نیز پیکر عزیزان‌شان از آنان دریغ شده بود. پس از حدود هفت ماه، پیکرهای «امیرعلی حیدری» و «سروش کرمی» به خانواده‌هایشان بازگردانده شد و هر دو خانواده توانستند برای عزیزان‌شان مراسمی درخور برگزار کنند. امیرعلی در مزارستان روستای توللی و سروش در آرامستان روستای لنجاب سنقر، به خاک سپرده شدند. آن دو، دو جوانی شدند که مرگ، سرنوشت‌شان را به شکلی تلخ به یکدیگر گره زد؛ دو برادری که شاید در زندگی یک‌دیگر را نمی‌شناختند، اما پس از مرگ، نام‌شان برای همیشه در کنار هم ماند.