Ahmad Reza Amani

احمدرضا امانی برای دیدن خانواده‌اش از یزد به ازنا برگشته بود؛ سفری که قرار بود دیداری کوتاه باشد، اما به آخرین بازگشت او به زادگاهش تبدیل شد. بیست‌وهشت سال داشت، در دانشگاه یزد حقوق خوانده بود و مرحله‌ی دوم کارآموزی وکالت را در کانون وکلای دادگستری یزد می‌گذراند. پس از سال‌ها تحصیل، تازه فرصت پیدا کرده بود آموخته‌هایش را به کار بگیرد و مسیر حرفه‌ای خود را بسازد. او هنوز ازدواج نکرده بود و هزاران راه نرفته در پیش داشت. در دی‌ماه 1404، ازنا هم مانند بسیاری از شهرهای ایران ناآرام بود. گرانی…

احمدرضا امانی برای دیدن خانواده‌اش از یزد به ازنا برگشته بود؛ سفری که قرار بود دیداری کوتاه باشد، اما به آخرین بازگشت او به زادگاهش تبدیل شد. بیست‌وهشت سال داشت، در دانشگاه یزد حقوق خوانده بود و مرحله‌ی دوم کارآموزی وکالت را در کانون وکلای دادگستری یزد می‌گذراند. پس از سال‌ها تحصیل، تازه فرصت پیدا کرده بود آموخته‌هایش را به کار بگیرد و مسیر حرفه‌ای خود را بسازد. او هنوز ازدواج نکرده بود و هزاران راه نرفته در پیش داشت. در دی‌ماه ۱۴۰۴، ازنا هم مانند بسیاری از شهرهای ایران ناآرام بود. گرانی، بیکاری و دشواری تأمین هزینه‌های زندگی، مردم را به خیابان کشانده بود. جوان‌های بسیاری برای پیدا کردن کار، ناچار بودند از شهر و خانواده‌شان دور شوند، بی‌آنکه اطمینانی به آینده داشته باشند. در کنار این فشارها، محدودیت آزادی‌های فردی و ترس از بازداشت و برخورد هم وجود داشت. پنج‌شنبه یازدهم دی، مردم ازنا در اعتراض به همین شرایط گرد هم آمدند. تجمع در محدوده‌ی میدان فرمانداری با شعارهای معیشتی آغاز شد، اما نیروهای حکومتی با گاز اشک‌آور و تیراندازی به آن پاسخ دادند. خیابان به صحنه‌ی فرار، مجروح‌شدن و کشته‌شدن مردم تبدیل شد. احمدرضا در جریان همین اعتراضات، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت. جان‌باختن او پیش از فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای اعتراض‌های هجدهم و نوزدهم دی بود؛ زندگی احمدرضا، پیش از رسیدن آن دو شب، در زادگاهش پایان یافت. خبر کشته‌شدن این کارآموز جوان به جامعه‌ی حقوقی رسید. رئیس کانون وکلای دادگستری یزد، جان‌باختن او را تأیید کرد و خواستار بررسی ماجرا شد. احمدرضا هنوز دوره کارآموزی‌اش را به پایان نرسانده بود که پیگیری چگونگی کشته‌شدنش به موضوع نامه‌ها و گزارش‌های حقوقی تبدیل شد. خانواده‌‌ی او در کنار داغ از دست‌ دادن فرزندشان، با تهدید مأموران هم روبه‌رو شد. پیکر احمدرضا را به آنان تحویل ندادند و به خانواده فشار آوردند تا مسئولیت کشته‌شدن او را به معترضان نسبت دهند. چهار روز بعد، در پانزدهم دی، بدون اطلاع نزدیکانش، او را به خاک سپردند و سپس محل مزار را به خانواده گفتند. پیکر او را شبانه در روستای پدری‌اش، گمبه، دفن کرده بودند. خانواده‌ای که احمدرضا برای دیدنشان به ازنا آمده بود، از بدرقه‌ی او در خاکسپاری و برگزاری مراسم تدفین نیز محروم شدند. بااین‌حال، در چهلمین روز جان‌باختنش، مردم بر سر مزارش گرد آمدند و یادش را گرامی داشتند. از یزد تا ازنا، برای او فاصله‌ی میان کار و خانه بود؛ مسیری که می‌توانست بارها طی شود. این بار اما بازگشتی در کار نبود. زندگی او ناتمام ماند و دیدارهای بعدی خانواده، به جای خانه، کنار مزار جوانی ادامه یافت که در بیست‌وهشت‌سالگی ناجوانمردانه به دست حکومت دیکتاتوری جمهوری اسلامی به قتل رسیده بود .