Taha Safari Palangari

According to these reports, Taha Safarī, who lived with his mother during the fall and winter and spent summer holidays with his father in the village of Palangari, had taken part in the recent protests. After this teenager was killed, his family faced severe pressure and threats when trying to receive his body

طاها صفری پالنگری، فرزند سمانه و احمدرضا، متولد ۱۵ خرداد ۱۳۸۸، دانش‌آموز هنرستان در رشته حسابداری بود. او ساکن ازنا، از توابع شهرستان کامفیروز استان فارس، و علاقه‌مند به فوتبال، اسکیت و ورزش بوکس بود و این رشته را به‌صورت حرفه‌ای دنبال می‌کرد. والدین طاها پیش‌تر از یک‌دیگر جدا شده بودند و او در دوران تحصیل نزد مادرش در شهر ازنا زندگی می‌کرد و در تعطیلات تابستان به روستای محل سکونت پدرش، پالنگری، بازمی‌گشت. اعتراضات مردمی در شهر ازنا از حوالی محله «پیچ سنگک» آغاز شد و سپس با افزایش جمعیت و مداخله نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد. این اعتراضات در نقاطی همچون میدان راه‌آهن، میدان فرمانداری، خیابان آزادی و چهارراه معروف به «چهارراه سنگک» جریان داشت. هەنگاو پیش‌تر گزارش داده بود که در جریان این اعتراضات، سه شهروند دیگر از جمله مصطفی فلاحی ۱۵ ساله، شایان اسداللهی ۳۰ ساله و وهاب موسوی نیز هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفته و کشته شدند و ۱۷ معترض دیگر نیز زخمی شدند. یک منبع نزدیک به خانواده طاها صفری به هەنگاو اعلام کرد که این نوجوان شامگاه پنجشنبه ۱۱ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی شهر ازنا، توسط نیروهای حکومتی بازداشت و از محل اعتراضات ربوده شد و صبح روز شنبه، خانواده او از سوی اداره اطلاعات خرم‌آباد از کشته شدنش مطلع شدند. هم‌زمان با ربوده شدن این نوجوان جان‌باخته، نیروهای حکومتی به منزل مادر او یورش برده و خانواده را تحت فشار و تهدید قرار دادند. همچنین برخی نزدیکان او، از جمله دایی‌اش، بازجویی و تحت فشار امنیتی قرار گرفتند. خانواده از جزئیات دقیق نحوه کشته شدن او اطلاعی نداشتند. با این حال، نهادهای امنیتی روز یکشنبه ۱۴ دی‌ماه، جسدی را به خانواده طاها صفری نشان دادند که آثار اصابت گلوله به ناحیه سر و صورت بر آن مشهود بود و به دلیل شدت جراحات، چهره قابل شناسایی نبود. خانواده تنها از طریق کاپشن او موفق به شناسایی پیکر شدند. هم‌زمان با اعمال فشار و تهدید شدید، از خانواده خواسته شد کشته شدن این نوجوان را «تصادف» اعلام کرده و بدون برگزاری هرگونه مراسم و اطلاع‌رسانی عمومی، پیکر او را دفن کنند. یک شاهد عینی درباره وقایع آن شب به بی‌بی‌سی فارسی گفت: «جمعیت که بیشتر شد، از چند جهت گاز اشک‌آور زدند و چند نفر حال‌شان بد شد و مردم آن‌ها را روی دست بلند کردند. این اتفاق مردم را عصبانی کرد، چون تجمع مسالمت‌آمیز بود. جمعیت بیشتر شد و مأموران به سمت نیروی انتظامی در بلوار جهاد عقب رفتند. از دور آتش را دیدیم و دو ماشین پلیس می‌سوخت. صدای تیراندازی ممتد آمد؛ صدها تیر شلیک شد و خودم هم ساچمه خوردم. طاها هم تیر خورده بود، اما او را بازداشت کردند. خانواده‌اش نتوانستند نام او را در بیمارستان پیدا کنند تا این‌که روز یکشنبه خبر دادند کشته شده است. ما معتقدیم او در بازداشت نیروها جان باخته است.» صبح همان روز، مأموران اداره اطلاعات ازنا با سه خودرو به منزل مادر طاها صفری پالنگری یورش برده و خانواده را تهدید کردند که پیکر او باید بدون برگزاری مراسم و بدون اطلاع‌رسانی عمومی به خاک سپرده شود. پدر طاها که در روستای پالنگری سکونت داشت، برای تحویل پیکر او به ازنا مراجعه کرد، اما به دلیل شدت جراحات، هویت او در نهایت از طریق آزمایش دی‌ان‌ای تأیید شد. با این حال، نیروهای امنیتی بدون ارائه توضیح مشخصی از تحویل پیکر به خانواده خودداری کردند. با وجود فشارهای امنیتی و محدودیت‌ها، پس از گذشت مدتی، اهالی روستای پالنگری در منطقه کامفیروز استان فارس، در مراسم چهلم این نوجوان جان‌باخته به او ادای احترام کردند. هم‌زمان، نیروهای امنیتی روند شناسایی و تحویل پیکر را تحت کنترل خود نگه داشتند. بنا بر گزارش‌ها، خانواده تنها پس از طی مراحل پیچیده، از جمله آزمایش دی‌ان‌ای، توانستند هویت پیکر را تأیید کنند، اما حتی پس از آن نیز از تحویل پیکر بدون ارائه توضیح مشخص جلوگیری شد. نام طاها صفری پالنگری همچنین در ردیف ۵۳۴ فهرستی که از سوی نهاد ریاست‌جمهوری ایران منتشر شد، قرار دارد. در جریان مراسم چهلم، پدر طاها صفری پالنگری بر مزار او ایستاد و خطاب به فرزندش گفت: «به افتخار شهامتش… ماشالا، ماشالا، بنازم به غیرتت، سربلندمون کردی، باید بیایم جلوت تعظیم کنیم.» حاضران نیز با تشویق و کل‌زدن زنان، او را همراهی کردند. (اینستاگرام الهام اسکندری، ۱۵ بهمن ۱۴۰۴) مادر طاها صفری پالنگری نیز با انتشار تصویری از دوران کودکی و سنگ مزار فرزندش در صفحه اینستاگرام خود، مرگ او را به کابوسی تشبیه کرد و نوشت: «آخه من با نبودنت چیکار کنم. اصلاً قابل تحمل نیست. دارم می‌میرم، نمی‌دونم کی‌ام، چی‌ام، کجام… چطور دارم زندگی می‌کنم، اصلاً نمی‌فهمم روزها چطور شب می‌شود، شب‌ها چطور صبح».