Shahram Maghsoudi Pahlavan

Shot by direct gunfire from Islamic Republic security forces during Iran's national uprising in Baharestan, Isfahan. He was a powerlifting athlete from Izeh and a two-time national champion in powerlifting. In one of his last messages to a close friend, he wrote 'I'm not here, take care of the family.'

شهرام مقصودی، ۳۲ ساله، اصالتاً اهل ایذه در استان خوزستان و از قوم لر بود که سال‌ها در بهارستان اصفهان زندگی می‌کرد. مجرد بود و دوستانش او را بیشتر با نام «فرشید» می‌شناختند. او ورزشکار حرفه‌ای رشته‌ی پاورلیفتینگ (وزنه‌برداری قدرتی) بود، قهرمان دو دوره‌ی مسابقات کشوری و دارنده‌ی مقام اول کاپ آزاد ددلیفت. در میان اهالی ورزش و جوانان ایذه و اصفهان چهره‌ای شناخته‌شده و محبوب بود. اما با وجود این افتخارات و بنیه‌ی بدنی‌اش، فروتن و مردمی بود و هرگز از جایگاه ورزشی‌اش برای فخرفروشی استفاده نکرد. در قبال خانواده‌اش نیز بسیار مسئولیت‌پذیر بود؛ تا جایی که در آخرین تماس تلفنی‌اش با یکی از دوستانش، پیش از رفتن به تجمع اعتراضی، گفته بود: «من نبودم، هوای خانواده رو داشته باش.» او باور داشت که شریف زندگی کردن بهایی دارد و همین جمله‌اش: «خیلی تاوان دارد شریف زندگی کردن»، بعد از جان‌باختنش در شبکه‌های اجتماعی به نمادی از شرافت او تبدیل شد. شهرام در اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ حضوری فعال داشت و در تجمعات اصفهان و بهارستان شرکت می‌کرد. به همین دلیل توسط نیروهای امنیتی بازداشت و مدتی در زندان دستگرد اصفهان زندانی شد. دادگاه انقلاب اصفهان او را به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به بیست‌و‌یک ماه حبس تعزیری محکوم کرد. پس از آزادی، به دلیل سابقه‌ی قضایی نتوانست کار ثابتی پیدا کند. هم‌بندان زندانش بعدها، پس از جان‌باختنش، یادآور شدند که او با وجود فشارهای سنگین داخل زندان، بنیه‌ی بدنی و روحیه‌ی ورزشکارانه‌اش را حفظ کرده بود و به دیگر زندانیان انگیزه و امید می‌داد. شانزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، شاهزاده رضا پهلوی نخستین فراخوان خود را منتشر کردند و از مردم خواستند که ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، رأس ساعت ۸ شب، چه در خیابان‌ها و چه از داخل خانه‌هایشان، شعار سر دهند. جمعه شب ۱۹ دی‌ماه، شهرام به تجمع مردم در بهارستان اصفهان پیوست؛ تجمعی که در اعتراض به وضعیت اقتصادی و سلب کرامت انسانی، در پاسخ به این فراخوان، شکل گرفته بود. او در آخرین پیام خود به یکی از دوستانش نوشته بود: «امشب می‌رم جلو…» این پیام نشان‌دهنده‌ی روحیه‌ی جسور و پیش‌قراول بودن او در مواجهه با خطرات بود. آن شب درگیری‌های شدیدی شکل گرفت و نیروهای سرکوب به‌سوی مردم بی‌دفاع شلیک کردند. شهرام که زخمی و کشته‌شدن هم‌میهنانش را تاب نمی‌آورد، برای کمک به آن‌ها به میدان رفت. در همان حال که در خیابان به مجروحان کمک می‌کرد و آن‌ها را به مناطق امن منتقل می‌کرد، هدف شلیک پنج گلوله‌ی جنگی از سلاح کلاشینکف قرار گرفت؛ یکی از گلوله‌ها به سرش اصابت کرد و جانش را گرفت. پیکرش به بیمارستان الزهرا منتقل شد. خانواده‌اش پنج روز در مراکز درمانی، بیمارستان‌ها و سردخانه‌ها به دنبال او گشتند تا سرانجام او را در سردخانه‌ی باغ رضوان اصفهان، در میان تصاویر افراد مجهول‌الهویه، شناسایی کردند. پیکرش را تنها پس از اخذ تعهد کتبی از پدر و عمویش تحویل دادند؛ تعهدی که برگزاری مراسم خاک‌سپاری در استان اصفهان را ممنوع می‌کرد، حضور بیش از بیست نفر در مراسم را غیرمجاز اعلام می‌کرد و اطلاع‌رسانی عمومی درباره‌ی تشییع را نیز ممنوع کرده بود. با این حال، مراسم خاک‌سپاری‌اش با وجود فشارهای امنیتی، با حضور خانواده‌ی نزدیک و جمع اندکی از مردم برگزار شد. این پهلوان دلاور در روستای کلدوزخ، از توابع شهرستان ایذه، به خاک سپرده شد. مراسم چهلم او در تاریخ ۷ اسفند ۱۴۰۴، در زادگاهش روستای کلدوزخ، این بار با حضور گسترده‌ی مردم برگزار شد؛ مردمی که برای وداع با قهرمان خود و برای زنده نگه‌داشتن نام و خاطره‌اش به خانواده‌اش پیوسته بودند. این مراسم همراه با آیین سوگواری بختیاری و مراسم «گاگریو» و موسیقی محلی بختیاری «چمری» برگزار شد. همانند مراسم چهلم بسیاری دیگر از جان‌باختگان، در این مراسم نیز مردم با سردادن شعارهای ملی و ضدحکومتی، همبستگی و اعتراض خود را نشان دادند.