Malek Sadeghi Sarkhab

شنیدن یکی از وقایعی که در شب ۱۸ دی در نسیم‌شهر، واقع در منطقهٔ بهارستان تهران، به‌وسیلهٔ نیروهای امنیتی، بسیجی و نظامی رژیم اسلامی شکل گرفت، مرا به این فکر فرو برد که شاید رستم و سهراب، فقط اسطوره و اغراق در توصیف یک انسان نبوده‌اند؛ بلکه کاملاً واقعیت داشته، با تمام نکات ریز و درشتی که فردوسی دربارهٔ آن‌ها گفته است. مالک صادقی سرخاب، مردی ۴۲ ساله، متأهل و پدرِ دختری ۱۵ ساله، در ۱۸ دی همراه با معترضان به خیابان رفت. در آن شب، نسیم‌شهر پر شده بود از فریاد آزادی‌خواهی و مالک نیز در همان مکان بود. وقتی جزئیات شلیک گلوله از سوی مزدوران رژیم اسلامی به سمت مالک را شنیدم، لحظاتی مبهوت ماندم. در دی‌ماه خونین، روایت‌های بسیاری از این دست شنیده بودم اما مالک مرا به یاد آریوبرزن انداخت؛ همان سردار نامدار ایرانی که با وجود زخم و جراحات فراوان، باز ایستاد و تا آخرین نفس مقابل سپاه اسکندر مقاومت کرد. مالک در ابتدا هدف هفت گلولهٔ جنگی قرار گرفت و بر زمین افتاد اما با همان تن زخمی، از جا برخاست و مجددا رودرروی نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی ایستاد. این‌بار وحوش خون‌خوار از فاصلهٔ نزدیک به او ۴۰ گلولهٔ ساچمه‌ای زدند. مالک باز هم مقاومت کرد. نیروهای امنیتی اجازهٔ رسیدن کمک‌های پزشکی اورژانسی به او را ندادند و پس از این‌که زمان طلایی برای زنده ماندن او گذشته بود، او را به بیمارستان رساندند. او دو روز در حالت کما با مرگ جنگید و نهایتاً در روز ۲۰ دی‌ماه، در اثر شدت جراحات، جاویدان شد. مالک صادقی سرخاب، خیاط بود. او را مردی مهربان، زحمتکش، خیرخواه و شریف توصیف می‌کردند. آرزوی دیدن موفقیت دخترش را داشت، این‌که در آینده زندگی آرام و شادی داشته باشد. اما همهٔ این آرزوها، مهربانی‌ها و تلاش‌هایش در روز ۲۰ دی ۱۴۰۴ خاموش شد. خانوادهٔ او برای تحویل گرفتن پیکر او مراجعه کردند. ابتدا به آن‌ها کد اشتباه داده بودند و این دلیلی شد برای عدم تحویل پیکر این جاویدنام ایران به خانواده‌اش و برگرداندن مجدد پیکر او به سردخانه. برای بار دوم، برای تحویل پیکر از آن‌ها خواستند که مالک را شهید اعلام کنند. بالاخره پیکر مالک صادقی سرخاب را در تاریخ ۲۵ دی‌ ۱۴۰۴ تحویل خانواده دادند، اما اجازهٔ تشییع او را از مقابل درب منزل خودش ندادند و او را به باغ‌بهشت نسیم‌شهر فرستادند و مراسم خاک‌سپاری همان‌جا برگزار شد. مالک جزء آن دسته از علاقه‌مندان فوتبال بود که نه‌تنها پیگیر مسابقات و اخبار این ورزش بود، بلکه خودش نیز اوقات فراغتش را با دوستان در زمین فوتبال می‌گذراند. به گفتهٔ یکی از دوستانش، در آخرین پنج‌شنبه که برای بازی فوتبال رفته بود؛ بعد از بازی با تک‌تک بچه‌ها دست داده، خسته نباشید گفت و خداحافظی کرد. او عاشق تیم پرسپولیس بود؛ همان پرسپولیس سرخ‌پوش، سرخ به رنگ خون مالک بر سنگ‌فرش خیابان نسیم‌شهر. رفتن مالک آغاز دل‌تنگی‌های دخترک ۱۵ ساله‌اش شد. در صفحهٔ اینستاگرام او، از بعد از جنایت جمهوری اسلامی در دی‌ماه ۱۴۰۴، نه خبری از عکس‌های سلفی است، نه فیلم‌ها و موسیقی‌های شاد. از تاریخ ۱۸ دی به بعد، صفحهٔ اینستاگرام او روایت سوگواری دختر نوجوانی است که پدر برای او آرزوی زندگی آرام و شادی داشت.