Mehdi Mirzaei

جاوید نام مهدی میرزایی، ۲۳ ساله، تک‌‌فرزند خانواده در روز ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در خیابان نبرد تهران، بر اثر شلیک گلوله نیروهای حکومتی جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد. در گزارش‌ها آمده که بر اثر شلیک گلوله به قلبش جان باخت اما به گفته نزدیکان به گردنش گلوله جنگی اصابت کرده. بر اساس روایت‌های منتشر شده از سوی نزدیکان، پس از کشته شدن مهدی، خانواده او برای تحویل پیکرش از کهریزک با فشارها و تهدیدهایی روبه‌رو شدند. به گفته آنان، از مادر مهدی خواسته شده بود که فرزندش را از نیروهای بسیج معرفی کند و در صورت نپذیرفتن، برای تحویل پیکر نیز از خانواده درخواست پرداخت هزینه شده است. این روایت‌ها از سوی منابع حقوق بشری و رسانه‌های فارسی‌زبان بازتاب یافته‌اند، هرچند مقام‌های جمهوری اسلامی درباره این ادعاها توضیحی ارائه نکرده‌اند. ویدئوی منتشرشده توسط ایران‌اینترنشنال نشان می‌دهد که همشهریان و نزدیکان مهدی میرزایی در مراسم چهلم او بر سر مزارش در اراک گرد هم آمدند. حاضران با دست زدن، همخوانی و پخش موسیقی، و با سر دادن شعارهایی مانند "قسم به خون یاران ایستاده‌ایم تا پایان" و "قسم به نام ایران نامت شده جاویدان"  یاد او را گرامی داشتند. در گزارش دیگری از ایران‌اینترنشنال، دیده می‌شود که پس از پایان مراسم یادبود جاویدنام مهدی، مادر داغدار او به محل کشته‌‌شدن فرزندش در خیابان نبرد تهران رفت و شبانه آنجا را با گل‌های پرپر آراست؛ صحنه‌ای که اندوه مادری را به تصویر می‌کشد که هنوز جای خالی تنها فرزندش را باور نکرده است. مهدی میرزایی دیگر در کنار مادرش نیست، اما نام و یاد او در حافظه جمعی ایرانیان به عنوان قهرمان وطن باقی خواهد ماند؛ جوانی که رؤیاهای بسیاری در سر می‌پروراند و زندگی‌اش پیش از آنکه فرصت شکوفایی پیدا کند، توسط  نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی پایان یافت. روایت زندگی او، روایت اندوه خانواده‌ای است که تنها فرزند خود را از دست داد و همچنان با درد فقدان و خاطراتش زندگی می‌کند.