Reza Amiri

جاویدنام رضا امیری، نوجوانی ۱۷ ساله از شوشتر بود؛ پسری پرشور که دوستان و نزدیکانش او را به جسارت و صراحت می‌شناختند. او دانش‌آموز بود و به گفته کسانی که از نزدیک می‌شناختندش، آرزوی دیدن ایرانی آزاد را در سر داشت. از همان سال‌های نوجوانی درباره آزادی حرف می‌زد و باور داشت که برای رسیدن به آن باید ایستادگی کرد؛ حتی اگر هزینه سنگینی در پی داشته باشد. شامگاه ۱۸ دی، رضا به همراه خانواده‌اش در اهواز بود. با آغاز اعتراضات در شوشتر، یکی از دوستانش که در شوشتر حضور داشت با او تماس گرفت و از وضعیت شهر خبر داد. رضا اصرار کرد که به شوشتر بازگردد. خانواده با نگرانی تلاش کردند او را از این تصمیم منصرف کنند، اما او تصمیمش را گرفته بود و سرانجام راهی شهر خود شد تا در کنار معترضان حضور داشته باشد. حدود ساعت هشت شب، هم‌زمان با گسترش اعتراضات و آغاز تیراندازی نیروهای حکومتی، رضا تلاش می‌کرد همراه افرادی که در محل حضور داشتند از محدوده تیراندازی دور شود. شاهدان می‌گویند در نزدیکی بستنی‌فروشی کیمیا، از بالای ساختمان همان بستنی‌فروشی گلوله‌ای به پشت سر این نوجوان ۱۷ ساله شلیک شد. رضا همان‌جا بر زمین افتاد و دیگر فرصتی برای ادامه زندگی نیافت. افرادی که در محل حضور داشتند او را شناختند و بی‌درنگ به بیمارستان رساندند، اما جراحات آن‌قدر شدید بود که کاری از دست پزشکان برنمی‌آمد. از همان بیمارستان خبر جان‌باختنش به خانواده داده شد. در شهری مانند شوشتر که بسیاری از مردم یک‌دیگر را می‌شناسند و پیوندهای خانوادگی و اجتماعی گسترده‌ای دارند، خبر کشته‌شدن رضا به سرعت دهان به دهان گشت و اندوهی سنگین بر شهر نشست. اما رنج خانواده با مرگ فرزندشان پایان نیافت. پیکر رضا را به سردخانه منتقل کردند و خانواده برای تحویل گرفتن او روزها میان نهادهای مختلف رفت‌وآمد کردند. پنج روز تمام انتظار کشیدند و پیگیری کردند تا سرانجام بامداد ۲۳ دی، حدود ساعت پنج صبح، پیکر فرزندشان به آنان تحویل داده شد. حتی در واپسین وداع نیز محدودیت‌ها ادامه داشت. تنها اجازه داده شد پدر، عمو و چند نفر از نزدیکان، در حضور مأموران امنیتی، او را در بهشت رضای شوشتر به خاک بسپارند؛ مراسمی که در سکوت و تاریکی سحرگاه برگزار شد. رضا امیری تنها ۱۷ سال داشت؛ نوجوانی که آینده‌ای طولانی پیش رو داشت، اما گلوله‌ای که از فراز یک ساختمان به پشت سرش شلیک شد، آن آینده را ناتمام گذاشت. آن‌چه از او باقی مانده، خاطره پسری است که با وجود سن کم، درباره آرزوهایش با اطمینان سخن می‌گفت و برای باورهایی که داشت، از ابراز عقیده و حضور در خیابان هراسی نداشت.