Arshia Rezaei

22-year-old computer engineering student shot in the head with a bullet in Fardis, Karaj. Regime agents committed a massacre in Fardis like many other parts of Iran, killing this student with direct gunfire using war bullets. Family searched for him for more than a week before being contacted to receive his body. He was a triplet with his brother and sister and had lost his father at age 3.

عرشیا دانشجوی مهندسی کامپیوتر بود؛ از همان نسل جوانی که آینده‌اش را با کدها، رویاها و امیدهای ناتمام می‌نوشت. او تنها نبود. در خانه‌ای بزرگ شده بود که خنده‌هایش با خنده‌های دو نفر دیگر گره خورده بود؛ خواهر و برادری که همراهش سه‌قلو بودند. زندگی برایشان از همان ابتدا آسان نبود؛ پدر را در سه‌سالگی از دست داده بودند و سایه نبودنش، زودتر از همیشه بر کودکی‌شان افتاده بود. با این‌همه، زندگی ادامه داشت. تا روز نوزدهم دی‌ماه. در آن روزهای دی ۱۴۰۴، فردیس صحنه درگیری و حضور گسترده نیروها بود؛ روزهایی که هر تجمع کوچک می‌توانست به حادثه‌ای بزرگ ختم شود. در چنین فضایی، عرشیا نیز در میان جمعیتی بود که خواسته یا ناخواسته، در دل بحرانی بزرگ‌تر قرار گرفته بودند. براساس گزارش‌های منتشرشده در منابع دانشجویی، در آن روز، فردیس کرج صحنه اعتراضات و حضور نیروهای حکومتی بود. در میان این التهاب و هیاهو، گلوله‌ای به سر عرشیا اصابت کرد و زندگی‌اش را در همان لحظه متوقف کرد. روایت‌ها می‌گویند او هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. عرشیا از همان جوان‌هایی بود که زندگی‌شان را برای آزادی فدا کردند؛ یک دانشجوی ۲۲ ساله، با آینده‌ای که هنوز آغاز نشده بود. پس از آن روز، خانه‌شان در سکوتی سنگین فرو رفت. خانواده‌اش روزها و شب‌ها در جست‌وجوی او بودند؛ بی‌خبر، نگران و امیدوار. بیش از یک هفته گذشت، تا این‌که تماسی برقرار شد؛ تماسی که نه نشانی از بازگشت داشت و نه امیدی برای ادامه. از آن‌ها خواسته شد برای تحویل پیکر فرزندشان مراجعه کنند. این پایان روایت زندگی عرشیا رضایی است؛ روایتی که در گزارش‌های دانشجویی و منابع حقوق بشری ثبت شده و از او به‌عنوان یکی از جان‌باختگان آن روزها یاد می‌کند. بعد از آن، نامش در میان فهرست جان‌باختگان آمد؛ بی‌آن‌که روایت دقیقی از لحظه آخر، یا حتی زندگی پیش از آن ثبت شده باشد. همین سکوت اطلاعاتی، او را در کنار بسیاری از جوانان دیگر قرار می‌دهد که زندگی‌شان در لابه‌لای گزارش‌ها ناتمام مانده است. نامش، اما، در همین روایت‌ها زنده مانده است؛ در حافظه کسانی که او را می‌شناسند و در یاد کسانی که داستانش را می‌خوانند. عرشیا رضایی، ۲۲ ساله، دانشجوی مهندسی کامپیوتر و یک تن از سه‌قلوی خانواده‌شان که زودتر از زمانش خاموش شد.