Mojtaba Chegini

مجتبی چگینی، فرزند حاج حسین و مهناز، در تابستان سال 1376 به دنیا آمد. او اهل قزوین و ساکن این شهر بود؛ جوانی زحمت‌کش که برای تأمین معاش و کسب روزی، رانندگی کامیون می‌کرد. او برای حمل بار به نقاط مختلف کشور سفر می‌کرد و به‌واسطه‌ی شغلش بسیاری از شهرهای ایران را دیده بود. تازه توانسته بود برای خودش کامیونی بخرد و تنها حدود دو ماه از خرید آن گذشته بود. خریدی که قرار بود بهانه‌ای برای شادی و شیرینی دادن به دوستانش باشد، اما فرصتش هرگز نرسید. بعدها یکی از دوستانش در فضای مجازی با حسرت برای او نوشت:…

مجتبی چگینی، فرزند حاج حسین و مهناز، در تابستان سال ۱۳۷۶ به دنیا آمد. او اهل قزوین و ساکن این شهر بود؛ جوانی زحمت‌کش که برای تأمین معاش و کسب روزی، رانندگی کامیون می‌کرد. او برای حمل بار به نقاط مختلف کشور سفر می‌کرد و به‌واسطه‌ی شغلش بسیاری از شهرهای ایران را دیده بود. تازه توانسته بود برای خودش کامیونی بخرد و تنها حدود دو ماه از خرید آن گذشته بود. خریدی که قرار بود بهانه‌ای برای شادی و شیرینی دادن به دوستانش باشد، اما فرصتش هرگز نرسید. بعدها یکی از دوستانش در فضای مجازی با حسرت برای او نوشت: «تو می‌خواستی شیرینی ماشینت رو بدی، ولی هیچ‌وقت نتونستی.» در روزهای اعتراضات هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، مجتبی در مسیر قزوین به مشهد بود که در نیشابور توقف کرد. به‌گفته‌ی نزدیکانش، روز نوزدهم دی‌ماه، هنگامی که جمعیتی از معترضان را در خیابان دید، مردم از او خواستند برای همراهی با آن‌ها و به‌نشانه‌ی اعتراض بوق بزند. مجتبی نیز به درخواست آن‌ها پاسخ داد و بوق زد. اما این همراهی مسالمت‌آمیز با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب به‌سمت کامیون مجتبی پاسخ داده شد. دو گلوله‌ی جنگی به‌صورت مستقیم به قفسه‌ی سینه و قلب او اصابت کرد و جانش را گرفت. تصاویری که از کامیون او پس از تیراندازی منتشر شده نیز شیشه‌ی شکسته‌ی آن را نشان می‌دهد؛ نشانی به‌جامانده از لحظه‌ای که به‌سوی او شلیک شد. پیکر مجتبی یک روز بعد، در بیستم دی‌ماه ۱۴۰۴، به خاک سپرده شد. بر سنگ مزار او، تصویری از مجتبی در کنار کامیونش نقش بسته است؛ تصویری که یادآور شغلی است که بخش بزرگی از زندگی کوتاه او به آن گره خورده بود. در مراسم چهلم مجتبی، مردم، همراه با خانواده، دوستان و آشنایانش بر سر مزار او گرد آمدند. خانواده‌اش گل‌های پرپرشده را بر مزارش می‌ریختند و اندوه از چهره‌هایشان پیدا بود. حاج حسین، پدر مجتبی، گویی در این مدت هزاران سال پیرتر شده بود؛ بر سر مزار پسرش می‌گریست و داغ از دست دادن او را به دوش می‌کشید. دیگر اعضای خانواده، دوستان و آشنایان نیز در سوگ او بودند؛ غمی سنگین که نمی‌دانستند چگونه می‌توان آرامش کرد. دوستان مجتبی، برای زنده نگه داشتن نام و یاد او، عکس‌هایش را در صفحات مجازی بازنشر می‌کنند؛ از خوبی‌ها و مهربانی‌هایش می‌نویسند و از مجتبی به عنوان مردی مهربان و انسانی شریف یاد می‌کنند. در میان این یادها، حسرت همان شیرینیِ ماشین تازه‌اش نیز باقی مانده است؛ شیرینی‌ای که مجتبی می‌خواست به دوستانش بدهد، اما هیچ‌گاه فرصت آن را پیدا نکرد. انتشار این تصاویر تنها مرور خاطرات برای کسانی نیست که او را می‌شناختند؛ عکس‌ها و روایت زندگی‌اش دست‌به‌دست می‌شوند و به کسانی می‌رسند که شاید هرگز مجتبی را ندیده بودند، اما اکنون با او و زندگی‌اش آشنا می‌شوند. مجتبی دیگر در این دنیا نیست، اما یاد و خاطره‌اش همچنان باقی است.