Mohammad Hossein Asghari

محمدحسین اصغری، متولد ۵ اسفند ۱۳۸۱، فرزند ارشد خانواده‌ای در ساوه بود. ترم آخر مهندسی شیمی را در دانشگاه آزاد اسلامی همین شهر می‌گذراند و چیزی تا پایان سال‌ها درس خواندن و گرفتن مدرکش نمانده بود. در خانواده نیز کمک‌حال پدر و مادرش بود؛ کنار پدرش که مکانیک خودرو بود، در تعمیرگاه دست‌به‌آچار می‌شد و در خانه هم به مادرش در آشپزی کمک می‌کرد. یک برادر کوچک‌تر داشت و خواهرش تنها سه‌ساله بود؛ خواهری که محمدحسین بی‌صبرانه منتظر بزرگ شدنش بود. محمدحسین از کودکی به فوتبال علاقه داشت و آن را جدی دنبال می‌کرد؛ دروازه‌بان بود و در باشگاه شهرداری ساوه بازی می‌کرد. سفر را هم دوست داشت و از فرصت‌هایی که برای رفتن و دیدن جاهای تازه پیش می‌آمد، استقبال می‌کرد. از او به‌عنوان جوانی پرانرژی، شوخ‌طبع، شجاع و بااستعداد یاد شده است؛ کسی که حضورش به جمع‌های دوستانه و خانوادگی شور و حال می‌داد. در کنار آرزوهایی که برای زندگی و آینده خودش داشت، به آینده ایران هم فکر می‌کرد. آزادی، رفاه و عدالت برای مردم ایران از خواسته‌هایی بود که درباره‌ی آن صحبت می‌کرد. همین خواسته‌ها او را شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی در ساوه، به خیابان کشاند. آن شب مقابل پارک طالقانی ساوه به معترضان پیوست و با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی از ناحیه‌ی شکم هدف قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. محمدحسین خون زیادی از دست می‌داد. در همان وضعیت، از دوستانش خواست او را به بیمارستان نبرند و به خانه برسانند. او را به خانه بردند، اما دیگر دیر شده بود و محمدحسین در حیاط خانه، بر اثر جراحت و خونریزی جان باخت. خانواده حدود یک هفته در انتظار تحویل پیکر محمدحسین ماندند و سرانجام، پس از تعهدها و محدودیت‌های متعدد، پیکر او به آن‌ها تحویل داده شد. محمدحسین را در روستای بالقلو، در کنار پدربزرگش، به خاک سپردند. کمتر از دو ماه پس از جان‌باختن محمدحسین، ۵ اسفند رسید؛ روزی که قرار بود تولد ۲۳ سالگی‌اش باشد. برای این روز، کیکی به رنگ سیاه آماده شد که نقشه‌ی ایران روی آن نقش بسته بود و تصویر محمدحسین در میان نقشه دیده می‌شد. کنار تصویرش نوشته بودند: «به نام وطن، شرف، شجاعت». تولد ۲۳ سالگی محمدحسین بدون او از راه رسید؛ با تصویرش در دل همان ایرانی که آزادی، رفاه و عدالت برای مردمش را می‌خواست؛ خواسته‌هایی که برایشان به خیابان رفت و جانش را از دست داد.