Saeed Azizi

سعید عزیزی، اهل و ساکن ساوه، سی‌وهفت سال داشت. پدر دو دختر بود؛ یکی هفت ساله و دیگری نه ساله. روزگاری پیک موتوری یک سوپرمارکت بود. بعدها صاحب یک دفتر مشاور املاک شد. زندگی‌اش، مثل بسیاری از مردان هم‌نسلش، ساده و پرکار بود؛ کار، خانواده و دو دختری که چشم‌انتظار برگشتنش از سر کار بودند. نوزدهم دی‌ماه، وقتی خبر رسید که مردم شهرهای مختلف ایران به خیابان‌ها آمده‌اند، سعید هم مثل بسیاری از هم‌شهری‌هایش تصمیم گرفت به جمع معترضان بپیوندد. پیش از رفتن، پدرش با نگرانی گفته بود: «سعید جان، نرو بابا... بگذار بقیه بروند. تو چرا باید بروی؟» سعید نگاهی به پدر انداخت و گفت: «بابا، همه باید بریم. من نرم کی بره؟ تو هم باید بیایی.» جمله‌ای ساده که در آن، حس مسئولیتی بود که او را از خانه بیرون کشید؛ حسی که به او می‌گفت اگر همه بایستند و نگاه کنند، هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند. شامگاه همان روز، در خیابان زنجانی ساوه، گلوله‌ای به ناحیه گیجگاهش اصابت کرد. سعید همان‌جا، در خیابانی که برای دفاع از حق خودش و هم‌وطنانش آمده بود، جان باخت. حدود ساعت ده شب، درست وقتی خانواده داشتند سفره شام را پهن می‌کردند، یکی از دوستان سعید به خانه‌شان آمد. با آرامشی ساختگی گفت: «نگران نباشید، سعید تیر خورده و در بیمارستان بستری است. جای نگرانی نیست؛ خودش با پای خودش رفته. فقط آمده‌ام کارت ملی‌اش را ببرم.» دروغی مصلحتی، برای این‌که خانواده فرصت کنند خودشان را برای خبر واقعی آماده کنند، یا شاید فقط برای این‌که چند دقیقه بیشتر در آرامش ندانستن بمانند. اما وقتی خانواده خودشان را به بیمارستان رساندند، دیگر دیر شده بود. سعید رفته بود؛ بی‌آن‌که حتی فرصتی برای خداحافظی با آن‌ها که بیشترین دلبستگی را در قلبش داشتند، دو دخترش و پدری که از او خواسته بود نرود، باقی بماند. سعید عزیزی رفت چون باور داشت اگر او نرود، کسی نمی‌رود و در آخرین شب زندگی‌اش، جمله‌ای که به پدرش گفته بود، به یادگاری بر جای ماند از مردی که مسئولیت نرفتن را برنتافت. خانواده سعید عزیزی پیکر او را شش روز بعد، و تنها پس از امضای تعهدنامه‌ای مبنی بر عدم خاک‌سپاری در «بهشت زهرا» یا قبرستان اصلی زنجان و برگزاری مراسم تشییع با حضور حداکثر بیست نفر، تحویل گرفتند. یکی از نزدیکان او در اینستاگرام نوشت: به چه گناهی زدین وقتی فقط اعتراض داشت به گرونی. به آرزوهایی که هرچه تلاش می‌کرد، تورم بین‌شون فاصله می‌نداخت. مگه چی می‌خواستن از شما که زدین. اون‌ها که حتی سنگ هم دست‌شون نبود. برای دفاع جرئت روبه‌رو ایستادن نداشتین، از پشت‌بام هدف گرفتین کسی رو که مرد بود و توی ساوه، همه به شرف، غیرت و بامرام بودن می‌شناختندش. خدا نگذره از کسی که حکم تیر داد، کسی که اجرا کرد و کسی که ازشون دفاع کرد.