Ahmad Ashiri Liyousi

Shot in the heart by direct gunfire with a war bullet on Ghazi Street, Karoun Alley in Dezful during the national uprising; had been wounded by pellets the night before while participating in protests; was a monarchist supporter and follower of Reza Pahlavi

صبح ۱۹ دی، هوا در دزفول غیرمنتظره آرام بود. احمد پشت فرمان ماشینِ تازه‌اش نشسته بود و گاهی از آینه به عقب نگاه می‌کرد؛ مادرش ساکت بود و همسرش کنار او، بی‌آنکه چیزی بگوید، بیرون را تماشا می‌کرد. انگار هر سه می‌خواستند این چند ساعت را طولانی‌تر کنند، بی‌آنکه بدانند چرا. ناهار را بیرون خوردند. احمد مثل همیشه سعی می‌کرد فضا را سبک نگه دارد؛ شوخی می‌کرد، لبخند می‌زد. اما زیر آن خنده‌ها، چیزی تغییر کرده بود. از شب قبل، از همان لحظه‌ای که ساچمه به سر و چشمش خورد، نگاهش فرق داشت. شب ۱۸ دی، احمد به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی پاسخ مثبت داده و به خیابان رفته بود؛ مثل مردمی که در شهرهای مختلف ایران، از خواسته‌هایشان می‌گفتند و صدایشان را به گوش هم می‌رساندند. آن دو شب، ۱۸ و ۱۹ دی، خیابان‌های ایران، صحنه‌ی اعتراض مردمی و سرکوبی گسترده شد. نیروهای جمهوری اسلامی با گلوله و ساچمه به سوی مردم شلیک کردند و خانواده‌های بسیاری را در سوگ عزیزانشان نشاندند. دزفول هم از این خشونت در امان نماند. احمد در همان شب هدف شلیک ساچمه قرار گرفت و سر و چشمش آسیب دید، اما با شجاعتی وصف‌ناشدنی دست از تلاش نکشید. زخمی شده بود، اما هنوز در برابر آنچه در خیابان‌ها می‌گذشت، کنار نکشیده بود. دزفول شهری است که مردمش خاطره‌ی جنگ را با خود حمل می‌کنند؛ شهری که در جریان جنگ هشت‌ساله‌ی ایران و عراق، بارها زیر موشک‌باران و بمباران رفت و مردمش سال‌ها با صدای انفجار و ویرانی زندگی کردند. دزفول از شهرهایی بود که بیشترین حملات موشکی عراق را تجربه کرد و نامش با مقاومت و رنج مردم غیرنظامی در آن سال‌ها گره خورد. سال‌ها بعد، مردمی که از آن جنگ جان به در برده بودند، با خشونتی از جنس دیگری روبه‌رو شدند؛ این بار گلوله‌ها از سوی نیروهای حکومتی شلیک می‌شد. برای خانواده‌ی احمد، این بار جنگ از دل خیابان‌های شهرشان سر برآورده بود؛ جنگی که دشمنش دیگر در آن سوی مرزها نبود. وقتی به خانه برگشتند، زیاد نماند. نه لباسی عوض کرد، نه چیزی برداشت. فقط تسبیح پدرش را برداشت، کلید را به آن آویخت و انداخت دور گردنش. همسرش نگاهش کرد، انگار می‌خواست چیزی بگوید، اما نگفت. احمد هم چیزی توضیح نداد. فقط رفت. خیابان‌ها مثل همیشه نبودند. صداها تیزتر، نگاه‌ها نگران‌تر. خبر کشته‌شدن یکی از نزدیکان‌شان پیچیده بود و احمد راه افتاده بود سمت بیمارستان. به مقصد نرسید. در یکی از خیابان‌ها، همه‌چیز در چند ثانیه اتفاق افتاد. صدای شلیک، مکثی کوتاه و بعد بدن احمد که روی زمین افتاد. تیر از پهلویش رد شده بود. نفس کشیدن سخت شد، بعد کوتاه‌تر، بعد تمام. چند روز بعد، خانه‌ای که آن صبح ترک کرده بود، پر از رفت‌وآمد شد؛ نه از جنس زندگی، از جنس جست‌وجو. تا وقتی که پدرش، در یک عکس نیمه‌پنهان، تسبیح خودش را دور گردن پسری دید که دیگر برنمی‌گشت. مراسم ساده برگزار شد؛ کوتاه، محدود، زیر فشار. اما بعد از رفتنش، فقط سکوت نماند. آدم‌ها شروع کردند به نوشتن. همسرش نوشت: «نمی‌دانم چطور ادامه بدهم. همه‌چیز همان است، اما دیگر جان ندارد. خانه همان خانه است، اما سکوتی سنگین رویش افتاده. صدای خنده‌ها، بوی قهوه‌ها، حتی دعاهایی که همیشه برایشان می‌کردیم، همه مانده‌اند، اما بی‌تو.» نوشت که گاهی بی‌اختیار در خیال برمی‌گردد به لحظه‌هایی که با هم بودند؛ به همان لبخندها و همان نگاه آرام. اما بعد دوباره واقعیت برمی‌گردد؛ به سکوت، به صدای ساعت، به شب‌هایی که سنگین‌تر می‌شوند. نوشت که بعضی دردها آرام نمی‌شوند، فقط باید یاد گرفت با آن‌ها نفس کشید؛ با جای خالی‌ای که هیچ‌وقت پر نمی‌شود. بعد از او، برادرزاده‌اش نوشت، چهل روز است که زندگی برایشان دیگر همان زندگی قبلی نیست. هر صبح با امیدی کوتاه بیدار می‌شوند، اما واقعیت دوباره برمی‌گردد و سنگین‌تر می‌نشیند. نوشت که احمد ستون و سایه‌ای بود که حالا جایش خالی است. از خانه‌ای گفت که پر از خاطره شده، از خیابان‌هایی که دیگر مثل قبل نیستند. نوشت که دنیا برایشان خاکستری شده و جای خالی او در همه‌جا حس می‌شود. و آخرش، ساده و بی‌پرده گفت که بعضی دردها هیچ‌وقت از بین نمی‌روند و فقط باید با آن‌ها زندگی کرد. چهل روز بعد؛ همان خانه، همان آدم‌ها، اما سکوت سنگین‌تر. همسرش ایستاده بود میان جمع. صورتش زخمی بود؛ زخمی که خودش ایجاد کرده بود. نه برای نمایش، فقط برای اینکه درد جایی برود. زندگی ادامه داشت، اما نه مثل قبل. و در میان همه‌ی این‌ها، فقط یک چیز تغییر نکرده بود: اینکه آن روز، احمد می‌توانست نرود… اما رفت.