Pejman Norouz Rajabi

جاویدنام پژمان نوروز رجبی، جوان ۲۷ ساله، زاده‌ی شیرود و ساکن شهسوار بود. پژمان عاشق موتورکراس بود و با موتور خودش در رقابت‌های کوهستانی شرکت می‌کرد. فرزند دوم خانواده بود و به‌عنوان آرایشگر کار می‌کرد. به گفته‌ی نزدیکانش، خانه و ماشین و موتور شخصیِ خودش را داشت و از نظر مالی دغدغه‌ای نداشت. اما شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در حالی که به عروسی یکی از دوستان نزدیکش دعوت شده بود، قید جشن را زد و به خیابان رفت؛ او در اولین شب فراخوان رضا پهلوی به اعتراضات مردمی و انقلاب ایرانیان در شهر شهسوار پیوست تا کنار مردم و هم‌شهریانش، صدای اعتراض و خواسته‌هایشان باشد. این جوان دغدغه‌مند، بعد از ساعت ۹ و هم‌زمان با قطع برق و اینترنت، در حوالی بلوار شیرودی شهسوار، روبه‌روی بانک رفاه، هدف گلوله‌ی جنگی قرار گرفت. گلوله از پهلو وارد بدنش شد و به طحال او آسیب زد. با این‌که بیمارستان نزدیک بود، همراهانش برای دور شدن از فضای امنیتی، او را به درمانگاهی در شیرود بردند، اما به‌خاطر شدت جراحات، ناچار به بیمارستان رامسر منتقل شد. با این حال، مزدوران حکومتی اجازه‌ی رسیدگی کادر درمان به مجروحان را ندادند و همین امر باعث شد، پژمان پس از حدود سه ساعت، جانش را از دست بدهد. پیکرش دو روز بعد، در بیستم دی‌ماه به خانواده تحویل داده شد؛ با این شرط که قبل از طلوع آفتاب به خاک سپرده شود. اما خانواده، با وجود این فشارها، مراسم را تا حدود ساعت ۸ صبح به تأخیر انداختند تا وداعی درخور با فرزندشان داشته باشند. چهلم پژمان در شهسوار با حضور پرشمار خانواده، دوستان و مردم برگزار شد؛ با سرود «ای ایران» و شعارهای ضدحکومتی که نشان می‌داد نامش در دل‌ها مانده و راهش ادامه خواهد داشت. پس از آن، فشارها بر خانواده‌ی داغ‌دارش بیشتر شد؛ حتی با یورش به خانه، برادرش بهنام نوروز رجبی را بازداشت کردند و او را مجبور به حذف تصاویر و ویدیوهای مربوط به پژمان کردند. او آن شب در میانه‌یِ میدانِ شرف و شجاعت در خون رقصید، تا نامش در تاریخ آزادی‌خواهی ایران تا ابد حک شود. رقصی چنین میانه‌ی میدانم آرزوست.