Mohammad Amin Rezayi

محمدامین رضایی، سی‌ویک ساله اهل کرمان، تعمیرکار تجهیزات صنعتی و صاحب یک کافه کوچک، در هجدهم دی‌ ۱۴۰۴ در میدان آزادی کرمان جان باخت. او با اصابت سه گلوله ساچمه‌ای و یک گلوله جنگی در ناحیه بالای قلب، در همان خیابان زندگی‌اش به پایان رسید. امین پدر دو فرزند خردسال بود: صدرا، پسر دو ساله، و رُستا، دختر سه ماهه. او جوانی بود که صبح‌ها در تعمیرگاه کار می‌‌کرد، ظهرها کافه‌اش را مدیریت می‌کرد و عصرها به خانه بازمی‌گشت تا با صدرا بازی کند و رُستا را در آغوش بگیرد. حالا آن دو کودک کوچک باید بدون پدر بزرگ شوند؛ صدرا بدون بازی‌های همیشگی و رُستا بدون حتی یک خاطره از بوی پدر. پس از جان ‌باختن امین، مردم کرمان واکنش گسترده‌ای نشان دادند. حمایت و همدردی با خانواده‌اش به سرعت در شهر پخش شد و موجی از همبستگی ایجاد کرد. مراسم چهلم او در روزهای پایانی بهمن‌ماه ۱۴۰۴ با حضور پرشور مردم برگزار شد. به جای سوگ خاموش، میدان پر از صدای دست‌ زدن و موسیقی شد. مردم با این حضور، یاد امین را گرامی داشتند. در شهرهای دیگر نیز حرکاتی نمادین مانند رها کردن بادکنک به یاد جان ‌باختگان شکل گرفت؛ حرکتی ساده اما پرمعنا برای نشان دادن این‌که آرزوهای بریده‌شده هنوز در آسمان این سرزمین پرواز می‌کنند. محمدامین رضایی نه یک چهره سیاسی شناخته ‌شده، بلکه جوانی معمولی بود که در روز اعتراضات به خیابان آمد. تعمیرکاری که کافه‌دار شده بود و با چهار گلوله در میدان آزادی کرمان از میان ما رفت. مرگ او خلأ سنگینی در خانواده کوچکش به جا گذاشت، اما هم‌زمان پیوندی عمیق‌تر میان مردم ایجاد کرد. نام محمدامین رضایی را به یاد بسپاریم. پدر صدرا و رُستا، جوانی که با دستان کارگرش زندگی می‌ساخت و در میدان آزادی کرمان خاموش شد.