Mohammad Mehdi Hassanizadeh Dehnavi

محمدمهدی حسنی‌زاده را خانواده و دوستانش «مهدیار» صدا می‌زدند. متولد ۱۳۸۳ بود و در کرمان زندگی می‌کرد؛ جوانی ۲۱ ساله، مهربان و عاشق گشت‌وگذار، با آرزوهای زیادی برای زندگی‌اش. پس از گرفتن دیپلم، به جای ادامهٔ تحصیل به سراغ کار رفت. دوست داشت مستقل شود، درآمد خودش را داشته باشد و روی پای خودش بایستد. کارهای رفتن به سربازی را هم انجام داده بود. می‌خواست خدمتش را بگذراند تا بعد از آن با خیال راحت‌تر به کار و زندگی‌اش برسد. برای روزهای بعد از سربازی برنامه‌های بسیاری داشت و امیدوار بود بتواند آنچه را در سر داشت، عملی کند. مهدیار تک‌پسر خانواده بود و یک خواهر داشت. پدر و مادرش بسیار به او وابسته بودند و او هم دل‌بستگی زیادی به خانواده و مخصوصا مادرش داشت. نزدیکانش وقتی از مهدیار حرف می‌زنند، از مهربانی‌اش می‌گویند و این‌که چقدر مادرش را دوست داشت. دی‌ماه رسیده بود و در روزهای پیش از ۱۸ و ۱۹ دی، صحبت از فراخوان اعتراضات بود. مهدیار و دوستانش هم قرار گذاشته بودند به خیابان بروند. فکر می‌کردند نیروهای حکومتی نهایتاً برای پراکنده کردن مردم گاز اشک‌آور می‌زنند؛ انتظار شلیک گلولهٔ جنگی را نداشتند. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، به جمعیت معترضان در میدان آزادی کرمان پیوستند. میدان و خیابان‌های اطراف پر از جمعیت بود و دود آتش و گاز اشک‌آور در هوا پیچیده بود. نیروهای سرکوبگر به سوی مردم تیراندازی کردند و در میان شلیک‌ها، سه گلولهٔ جنگی به او اصابت کرد. مردمی که آنجا بودند، مهدیار زخمی را سوار خودرویی کردند تا به بیمارستان برسانند. اما خون‌ریزی شدید بود و او پیش از آن‌که به بیمارستان برسد، جان باخت. آن شب پیکر مهدیار را به خانواده‌اش تحویل ندادند. روز بعد، از آن‌ها تعهد گرفتند که فیلمی منتشر نکنند و مراسم را بی‌سروصدا برگزار کنند. خانواده با این شرط‌ها توانستند پیکرش را تحویل بگیرند و به خاک بسپارند. بر مزارش عبارت «شهید وطن» را نوشتند. پدر و مادر مهدیار پس از جان‌باختن او هنوز نتوانسته‌اند خودشان را پیدا کنند. پسرشان کار می‌کرد، آمادهٔ رفتن به سربازی بود و برای زندگی‌اش برنامه داشت. حالا آن‌ها روزهایشان را با جای خالی او می‌گذرانند؛ با دلتنگی برای پسری که به حضورش دل‌گرم بودند و می‌خواستند بزرگ‌شدن و سر و سامان گرفتنش را ببینند.