Moein Basiri

Moein Basiri, a resident of Shahrak Andisheh and a psychology student at Azad University, Shahre Qods branch, was martyred on the night of 18th Dey by a bullet to the chest. Alongside his studies, he co-owned a barbershop with a friend. He was an athlete, interested in parkour, and a fan of Persepolis and Real Madrid teams.

معین بصیری، ۲۱ ساله، اهل شهر اندیشه و دانش‌جوی رشته روان‌شناسی دانشگاه آزاد واحد شهر قدس بود؛ جوانی در آغاز مسیر زندگی با آرزوهایی بزرگ و آینده‌ای که تازه شکل می‌گرفت. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۳ در اندیشه‌شهریار، در خیابانی که محل رفت‌وآمد روزمره مردم بود، هدف شلیک گلوله قرار گرفت و جان باخت؛ نه در میدان جنگ، بلکه در میان شهر. او در کنار تحصیل، همراه یکی از دوستانش آرایشگاهی داشت و برای ساختن زندگی‌اش تلاش می‌کرد. ورزشکار بود، به پارکور علاقه داشت و از هواداران پرسپولیس و رئال‌مادرید به شمار می‌رفت؛ جوانی پرانرژی و امیدوار. نامش خیلی زود به «جاویدنام» پیوند خورد، اما پشت این واژه، خانواده‌ای ماند با اندوهی عمیق و جای خالی‌ای که هیچ چیز پرش نمی‌کند؛ روایتی کوتاه از زندگی جوانی که می‌توانست ادامه داشته باشد. «باباجان، نمی‌گذارم خونت پایمال شود» چهلم که می‌رسد، زخم تازه می‌شود. نه چون زمان گذشته، بلکه چون نبودن، واقعی‌تر شده است. در مراسم چهلم معین بصیری، دانشجوی ۲۱ ساله‌ی رشته روان‌شناسی دانشگاه آزاد واحد شهر قدس، جمعی از خانواده، دوستان و همراهان گرد هم آمدند؛ نه فقط برای سوگواری، که برای یادآوری یک نام و یک مطالبه. پدری ایستاد. پدری که چهل روز پیش، پسرش را از دست داده بود. صدایش می‌لرزید، اما کلماتش محکم بود: «باباجان، اجازه نمی‌دهم خونت پایمال شود.» این فقط یک جمله نبود. سوگِ فشرده‌شده‌ی چهل روز بود. خشمِ فروخورده‌ی یک پدر بود که حالا به زبان آمده بود. او از روشن‌شدن حقیقت گفت. از اینکه مرگ پسرش نباید در سکوت گم شود. از اینکه این پرونده باید روشن شود، نه در سایه بماند. او دادخواهی را نه یک شعار، که یک تعهد شخصی دانست. معین، برای خانواده‌اش فقط یک «دانشجوی جان‌باخته» نبود. او پسری بود با رؤیاهای نیمه‌تمام، با کتاب‌های نیمه‌خوانده، با آینده‌ای که هنوز حتی فرصت شکل‌گرفتن نیافته بود. ۲۱ سالگی، سنِ شروع است، نه پایان. در آن مراسم، حاضران نام او را تکرار کردند. یادش را زنده نگه داشتند. و بر پیگیری وضعیت دانشجویان بازداشت‌شده و دیگر قربانیان تأکید کردند. اما سنگین‌ترین لحظه، همان لحظه‌ای بود که پدر رو به عکس پسرش ایستاد. در برابر چهره‌ای که دیگر پاسخ نمی‌دهد، اما همچنان شاهد است. دادخواهی از همین‌جا آغاز می‌شود: از پدری که نمی‌خواهد نام فرزندش به عددی در یک فهرست تبدیل شود. از صدایی که می‌گوید حقیقت باید روشن شود. از عهدی که در سوگ بسته می‌شود. معین بصیری. نامی که در چهلمش، دوباره بلند گفته شد. نه فقط برای یادبود، بلکه برای عدالت.