Parvin Azizi

جاویدنام پروین عزیزی، پرستار 51 ساله، شهروند کُرد، اهل قصرشیرین و روستای گل‌خاطر از توابع سرپل ذهاب در استان کرمانشاه و از پیروان آیین یارسان بود. او پس از ازدواج به شهر اندیشه در استان البرز مهاجرت کرده بود و همراه همسر و چهار فرزندش، سه دختر و یک پسر، زندگی می‌کرد. سال‌ها در حرفه پرستاری به مردم خدمت کرد و بسیاری او را زنی مهربان، مسئولیت‌پذیر و فداکار می‌شناختند. پنج‌شنبه 18 دی‌ 1404، پس از پایان شیفت کاری، راهی خانه شد؛ خانه‌ای که چهار فرزندش چشم‌انتظار بازگشت او بودند. برای آن‌که زودتر خود…

جاویدنام پروین عزیزی، پرستار ۵۱ ساله، شهروند کُرد، اهل قصرشیرین و روستای گل‌خاطر از توابع سرپل ذهاب در استان کرمانشاه و از پیروان آیین یارسان بود. او پس از ازدواج به شهر اندیشه در استان البرز مهاجرت کرده بود و همراه همسر و چهار فرزندش، سه دختر و یک پسر، زندگی می‌کرد. سال‌ها در حرفه پرستاری به مردم خدمت کرد و بسیاری او را زنی مهربان، مسئولیت‌پذیر و فداکار می‌شناختند. پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، پس از پایان شیفت کاری، راهی خانه شد؛ خانه‌ای که چهار فرزندش چشم‌انتظار بازگشت او بودند. برای آن‌که زودتر خود را به خانواده‌اش برساند، در میانه مسیر از تاکسی پیاده شد، اما هم‌زمان با اعتراضات مردمی در شهر اندیشه، در میان ازدحام جمعیت گرفتار شد. بنابر گزارش منابع آگاه، نیروهای سرکوب‌گر حکومتی او را هدف شلیک مستقیم قرار دادند و دو گلوله جنگی به پیکرش اصابت کرد. پروین عزیزی همان‌جا جان خود را در راه آزادی ایران از دست داد. پس از جان‌باختن او، نهادهای امنیتی از تحویل فوری پیکرش به خانواده خودداری کردند و روند انتقال و تحویل آن را برای دو روز تحت کنترل کامل خود نگه داشتند. خانواده تحت فشار قرار گرفت تا درباره جزئیات این رخداد اطلاع‌رسانی نکند و از برگزاری هرگونه مراسم عمومی خودداری کند. سرانجام، پیکر جاویدنام پروین عزیزی روز شنبه ۲۰ دی‌ ۱۴۰۴، در میان تدابیر شدید امنیتی، در آرامستان بهشت علی اشتهارد، قطعه ۱، ردیف ۴۹، شماره ۹۵، خاک‌سپاری شد. مأموران امنیتی با حضور گسترده خود، مانع برگزاری مراسمی آزاد و شایسته شدند و خانواده را برای برگزار نکردن مراسم ختم و بزرگداشت عمومی تحت فشار قرار دادند. همکاران پروین عزیزی نیز از این فشارها بی‌نصیب نماندند. بنا بر گزارش‌ها، نیروهای امنیتی کادر درمان و پرستاران نزدیک به او را تهدید و بازجویی و از حضور دسته‌جمعی آنان در مراسم خاک‌سپاری جلوگیری کردند. با این حال، همکارانش در بیمارستان، بی‌آن‌که بتوانند مراسمی رسمی برگزار کنند، با روشن کردن شمع، گذاشتن گل و نصب تصاویر کوچکی از او در ایستگاه‌های پرستاری، یاد همکار مهربان‌شان را زنده نگه داشتند؛ یاد زنی که سال‌ها برای نجات جان دیگران کوشید و سرانجام، خود قربانی خشونت شد.