Mehdi Saberi

22-year-old student shot during direct gunfire by regime forces against people in Karaj. Killed by mercenaries of Ali Khamenei just for being present on the street and standing with his people. His sister shared a video message saying they had many dreams for him, hadn't yet seen him in wedding clothes, and hadn't properly finished celebrating his graduation.

مهدی صبری، دانشجوی ۲۲ سالهٔ رشتهٔ IT، از آن جوان‌هایی بود که دوست داشت روی پای خودش بایستد. از پانزده‌سالگی کنار پدرش در مغازه کار می‌کرد؛ نه از سر اجبار، بلکه برای یاد گرفتن و ساختن آینده‌ای که در ذهنش داشت. حدود یک سال پیش از جان‌باختنش، فروشگاه لوازم کوهنوردی خودش را راه‌اندازی کرد. نام مغازه را «ویهان» گذاشت؛ به نام خواهرزاده‌ای که علاقهٔ زیادی به او داشت. برای معرفی محصولات فروشگاه، صفحه‌ای نیز در اینستاگرام راه انداخته بود و خودش عکس‌ها و ویدئوهای مربوط به تجهیزات کوهنوردی را منتشر می‌کرد. راه‌اندازی این فروشگاه یکی از مهم‌ترین اتفاق‌های سال‌های پایانی زندگی‌اش بود؛ کاری که با اشتیاق آن را دنبال می‌کرد. مشتریانش او را جوانی مؤدب، خوش‌برخورد و آرام می‌شناختند؛ کسی که با حوصله برای هر مراجعه‌کننده وقت می‌گذاشت. ورزش از کودکی بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش بود. از شش‌سالگی فوتبال را در مدرسه فوتبال استقلال عظیمیه آغاز کرد و تا شانزده‌سالگی در باشگاه اتحاد آذربایجان بازی کرد. هرچند آسیب‌دیدگی او را از ادامه فوتبال بازداشت، اما ورزش را کنار نگذاشت و بعدها به کراس‌فیت روی آورد. روزهایش برنامه‌ای مشخص داشت؛ صبح دانشگاه، بعد باشگاه و سپس مغازه. شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، مهدی نیز مانند بسیاری از هم‌نسلانش در اعتراضات مردمی حضور یافت. او زندگی، کار و برنامه‌های خودش را ساخته بود، اما آن شب حضور در کنار معترضان را انتخاب کرد؛ مردمی که هر یک با مطالبات و دغدغه‌های گوناگون، از مشکلات اقتصادی و اجتماعی گرفته تا آزادی بیان و حق انتخاب آینده، به خیابان آمده بودند. از لحظه حضور او در خیابان تا زمان اصابت گلوله، اطلاعات دقیقی در دست نیست. آنچه می‌دانیم این است که همان شب در کرج، بر اثر شلیک مستقیم نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی جان باخت. پس از جان‌باختن مهدی، نهادهای امنیتی از خانواده خواستند او را «شهید» اعلام کنند و حتی پیشنهاد برگزاری مراسم را نیز مطرح کردند، اما خانواده هیچ‌یک از این خواسته‌ها را نپذیرفتند. مراسم تشییع و ختم نیز بدون اطلاع‌رسانی عمومی و در فضایی محدود برگزار شد. با این حال، مراسم چهلم او با حضور گسترده مردم برگزار شد؛ جایی که صدای شعار، کف زدن و موسیقی در کنار یاد مهدی، مراسمی متفاوت را رقم زد.