Sam Afshari

سام افشاری، نوجوانی ۱۷ ساله از کرج، یکی از همان نسل خاموش‌نشدنی بود؛ نسلی که حتی در دل تاریکی نیز هنوز به فردا فکر می‌کرد. پسرکی که میان کلاس‌های زبان انگلیسی و آلمانی، رؤیای مهاجرت به آلمان و علاقه‌اش به شنا، زندگی را با امیدهایی کوچک اما واقعی می‌ساخت. پدرش می‌گوید: «سام تنها فرزندم بود. هر هفته چندبار با هم تماس تصویری داشتیم. می‌خواست به آلمان بیاید و در رشتهٔ IT تحصیل کند. آینده داشت… آیندهٔ زیادی داشت.» شب هفتم ژانویه، سام پیامی برای پدرش فرستاد: «فردا می‌خوام برم اعتراض… به مامان نگو.» این آخرین جمله‌ای بود که خانواده‌اش از او شنیدند. شب هشتم ژانویه، در حوالی میدان طالقانی کرج، سام در میان معترضان حضور داشت. شاهدان می‌گویند او از پشت سر هدف گلولهٔ نیروهای امنیتی قرار گرفت. مردم تلاش کردند او را به پارکینگی نزدیک چهارراه پامچال منتقل کنند، اما مأموران رسیدند و او را با خود بردند. از همان لحظه، سام از جهان خانواده‌اش جدا شد. روایت‌ها می‌گویند همان شب، نوجوانی با مشخصات سام به بیمارستان مدنی منتقل شد؛ زخمی، بی‌صدا و معلق میان زندگی و مرگ. یکی از پرستاران گفته بود که او در وضعیت بحرانی قرار داشت؛ تا زمانی که مأموران وارد شدند. پس از آن، دیگر هیچ‌کس او را زنده ندید. قطع اینترنت، خاموشی ارتباطات و فضای امنیتی، حقیقت را در مه فرو برد؛ اما روایت‌ها، آرام و بی‌صدا، از میان ترک‌های سانسور راه خود را پیدا کردند. خانوادهٔ سام چهار روز تمام بیمارستان‌ها را جست‌وجو کردند، اما هیچ‌کس پاسخی به آن‌ها نداد. سرانجام پزشکی به خانواده گفت: «به سردخانه‌ها سر بزنید.» یازدهم ژانویه، میان ردیف اجساد روی زمین سردخانه، سام را پیدا کردند. گلولهٔ دوم، نیمی از صورتش را از بین برده بود. پدرش می‌گوید: «تقریباً قابل شناسایی نبود… اما من پسرم را شناختم.» اما سام که بود؟ سام فقط نامی در فهرست قربانیان نیست. او نوجوانی بود که زبان می‌خواند، شنا می‌کرد، عاشق کامپیوتر بود و رؤیای تحصیل در آلمان را در سر داشت. مثل بسیاری از هم‌نسلانش، آزادی را نه یک شعار، بلکه حقی طبیعی می‌دانست. او یکی از هزاران جوانی بود که در سکوتِ اینترنتِ قطع‌شده و در تاریکی خیابان‌های شهر، آینده‌شان را از دست دادند. پدرش، پرویز افشاری، از خانه‌اش در آلمان با گریه گفته است: «پسرم می‌توانست آیندهٔ کشور را بسازد. این حکومت دارد بچه‌هایی را می‌کشد که آزادی می‌خواهند. این عادلانه نیست.» اکنون نام سام افشاری، نوجوانی که می‌خواست آینده‌اش را بسازد، بخشی از حافظهٔ جمعی ماست؛ نامی که یادآوری می‌کند امید را می‌توان زخمی کرد، اما نمی‌توان آن را از میان برد.