Armin Teymouri Rad

قرار بود بهمن‌ماه، برای نخستین‌بار وارد دانشگاه شود. نوزده‌سالگی را تازه آغاز کرده بود و قبولی در رشته‌ی مهندسی برق، آغاز مسیری بود که سال‌ها برایش زحمت کشیده بود. اما هرگز فرصت نکرد حتی یک روز روی نیمکت دانشگاه بنشیند. آرمین تیموری‌راد، جوانی پرتلاش و پرامید بود. در رشته‌ی ریاضی‌فیزیک تحصیل کرده بود و از شانزده‌سالگی، دوشادوش پدرش، امید تیموری‌راد، کار می‌کرد. برق‌کاری را به‌صورت حرفه‌ای آموخته بود و همکار پدرش بود. در درس موفق بود، در ورزش نیز استعداد و پشتکار داشت و اطرافیانش او را جوانی…

قرار بود بهمن‌ماه، برای نخستین‌بار وارد دانشگاه شود. نوزده‌سالگی را تازه آغاز کرده بود و قبولی در رشته‌ی مهندسی برق، آغاز مسیری بود که سال‌ها برایش زحمت کشیده بود. اما هرگز فرصت نکرد حتی یک روز روی نیمکت دانشگاه بنشیند. آرمین تیموری‌راد، جوانی پرتلاش و پرامید بود. در رشته‌ی ریاضی‌فیزیک تحصیل کرده بود و از شانزده‌سالگی، دوشادوش پدرش، امید تیموری‌راد، کار می‌کرد. برق‌کاری را به‌صورت حرفه‌ای آموخته بود و همکار پدرش بود. در درس موفق بود، در ورزش نیز استعداد و پشتکار داشت و اطرافیانش او را جوانی فعال، مسئولیت‌پذیر و سرشار از امید به آینده می‌شناختند. شب نوزدهم دی، او همراه پدر و مادرش در فردیس کرج بودند. خانواده در تهران زندگی می‌کردند، اما آن روز برای دیدار عمویش، امیر تیموری‌راد، به فردیس رفته بودند. ساعت‌ها پیش از فراخوان در خیابان حضور داشتند که ناگهان همه‌چیز تغییر کرد. نیروهای امنیتی به خیابان‌ها هجوم آوردند و تیراندازی آغاز شد. مردم در تلاش بودند خود را از میان گلوله‌ها نجات دهند. در میان آن آشوب، آرمین به آن سوی خیابان دوید. پدر و مادرش نیز بی‌درنگ به دنبال او رفتند؛ تنها می‌خواستند فرزندشان را از میان آن جهنم بیرون ببرند. اما گلوله‌ها زودتر رسیدند. شاهدان روایت می‌کنند که آرمین هدف گلوله‌های جنگی قرار گرفت. تیرها به قلب، ریه، پهلو و شکمش اصابت کردند و او بر زمین افتاد. مادرش نیز با شلیک ساچمه زخمی شد و در میان خون و آشوب، روی پیکر فرزندش افتاد. هم‌زمان، پدرش امید نیز هدف گلوله‌های جنگی قرار گرفت. گلوله‌ای قلبش را شکافت، گلوله‌ای دیگر به نخاعش اصابت کرد و صورتش از ساچمه پوشیده شد؛ به‌گونه‌ای که از یکی از چشمانش خون جاری بود. او همان‌جا جان باخت. لحظاتی بعد، امیر تیموری‌راد، عموی آرمین، خود را به محل رساند. مادر، با وجود آن‌که بدنش پر از ساچمه بود و توان ایستادن نداشت، از امیر خواست تنها یک کار انجام دهد؛ آرمین را هر طور شده به درمانگاه برساند. با کمک یکدیگر، پیکر نیمه‌جان آرمین را داخل خودرو گذاشتند. مادر، در حالی که نمی‌دانست همسرش دیگر زنده نیست، از پسرش پرسید: «خوبی؟» آرمین دیگر توان سخن گفتن نداشت. اما هنوز جان در بدنش بود. او تنها با تکان دادن دستش، به مادر پاسخ داد. این آخرین گفت‌وگوی مادر و پسر بود. مادر، با همان بدن زخمی، آخرین توانش را گذاشت تا خودرو راه بیفتد؛ شاید هنوز امیدی برای نجات فرزندش باقی مانده باشد. اما این امید تنها چند لحظه دوام آورد. خودروی امیر، در مسیر درمانگاه، هدف رگبار قرار گرفت. گلوله‌ای به گلوی امیر اصابت کرد و نخاعش را شکافت. گلوله‌ای دیگر به سر آرمین نشست. عمو و برادرزاده، پیش از آن‌که به درمانگاه برسند، در کنار یکدیگر جان باختند. در همان زمان، مادر با کمک مردم توانست پیکر امید را به درمانگاه برساند، اما پزشکان اعلام کردند که او پیش از رسیدن جان باخته است. اندکی بعد، پیکر آرمین و عمویش نیز با کمک پزشکان و بستگان به درمانگاه منتقل شد. پزشکان به خانواده هشدار دادند که پیش از روشن شدن هوا، پیکر عزیزان‌شان را از درمانگاه خارج کنند؛ زیرا بیم آن می‌رفت حتی حرمت جان‌باختگان نیز حفظ نشود. حدود ساعت سه‌ونیم تا چهار بامداد، خانواده با آمبولانس، پیکرهای امید، آرمین و امیر را به بهشت سکینه منتقل کردند و به سردخانه سپردند. روز بعد، ساعت‌ها میان کارهای اداری سپری شد تا سرانجام اجازه‌ی تحویل پیکرها صادر شد. اما خانواده تنها توانستند امید و امیر را خاک‌سپاری کنند. مشخصات و کد پیکر آرمین با پیکر دختر دیگری جابه‌جا شده بود و به همین دلیل، پیکر او همان روز به خانواده تحویل داده نشد و خاک‌سپاری‌اش به تعویق افتاد. آرمین فقط نوزده سال داشت. جوانی که قرار بود چند هفته بعد دانشجوی مهندسی برق شود؛ جوانی که از شانزده‌سالگی کنار پدرش کار کرده بود، در درس و ورزش موفق بود و برای آینده‌اش برنامه داشت. اما نوزده‌سالگی او، نه در دانشگاه، که در سردخانه به پایان رسید. و مادری ماند که در یک شب، هم همسرش را از دست داد، هم پسرش را و هم برادر همسرش را؛ اما به عزیزانش قول شرف داد که راه‌شان را ادامه دهد.