Amir Teymouri Rad

امیر تیموری‌راد، همسر و پدری بود که همراه خانواده‌اش در کرج زندگی می‌کرد. سال‌ها در شرکت پارس خزر مشغول به کار بود و زندگی‌اش را با تلاش و زحمت می‌گذراند. بزرگ‌ترین دل‌خوشی‌ او خانواده‌اش بودند؛ همسرش و دختر کوچکش، آنا، که آن روزها تنها یازده سال داشت. هیچ‌کس تصور نمی‌کرد شبی که قرار بود، دیداری خانوادگی باشد، آخرین شب زندگی او شود. آن شب برادرش (امید تیموری‌راد)، همسر برادرش و برادرزاده‌اش (آرمین)، از تهران به فردیس کرج آمده بودند. ساعاتی بعد، با هجوم نیروهای امنیتی به خیابان و آغاز تیراندازی…

امیر تیموری‌راد، همسر و پدری بود که همراه خانواده‌اش در کرج زندگی می‌کرد. سال‌ها در شرکت پارس خزر مشغول به کار بود و زندگی‌اش را با تلاش و زحمت می‌گذراند. بزرگ‌ترین دل‌خوشی‌ او خانواده‌اش بودند؛ همسرش و دختر کوچکش، آنا، که آن روزها تنها یازده سال داشت. هیچ‌کس تصور نمی‌کرد شبی که قرار بود، دیداری خانوادگی باشد، آخرین شب زندگی او شود. آن شب برادرش (امید تیموری‌راد)، همسر برادرش و برادرزاده‌اش (آرمین)، از تهران به فردیس کرج آمده بودند. ساعاتی بعد، با هجوم نیروهای امنیتی به خیابان و آغاز تیراندازی، همه‌چیز در چند دقیقه تغییر کرد. در آن آشوب، آرمین هدف گلوله‌های جنگی قرار گرفت. امید نیز با اصابت گلوله به قلب و نخاع جان باخت. وقتی امیر خود را به محل رساند، با صحنه‌ای روبه‌رو شد که کمتر کسی توان ایستادن در برابر آن را داشت. برادرش بر زمین افتاده بود. برادرزاده‌ی هجده‌ساله‌اش، با گلوله‌هایی که به قلب، ریه، پهلو و شکمش اصابت کرده بود، هنوز نفس می‌کشید. امیر، با کمک مادر آرمین، او را داخل خودرو گذاشت و به سمت درمانگاه حرکت کرد؛ شاید هنوز فرصتی برای نجات برادرزاده‌اش باقی مانده باشد. اما چند دقیقه بعد، خودرو هدف رگبار گلوله قرار گرفت. شاهدان، روایت می‌کنند که گلوله‌ای به گلوی امیر اصابت کرد و نخاعش را شکافت. گلوله‌ای دیگر به سر آرمین نشست. عمو و برادرزاده، پیش از رسیدن به درمانگاه، در کنار یک‌دیگر جان باختند. بامداد همان شب، پیکر امیر در کنار پیکر برادرش امید و برادرزاده‌اش آرمین به بهشت سکینه منتقل شد و روز بعد، خانواده توانستند او را در کنار برادرش به خاک بسپارند. امروز، ماه‌ها از آن شب گذشته است. دختر امیر، آنا، حالا بدون پدر، بزرگ می‌شود؛ کودکی که همراه مادرش زندگی می‌کند و مانند بسیاری از خانواده‌های دادخواه، در میان دشواری‌های اقتصادی و فشارهای زندگی، بار نبودن پدر را نیز بر دوش می‌کشد. امیر تیموری‌راد آن شب برای نجات جان برادرزاده‌اش رفت. آخرین تصمیم زندگی‌اش، کمک به خانواده‌اش بود؛ تصمیمی که بهایش را با جان خود پرداخت. از آن شب، نام سه مرد از یک خانواده در کنار یک‌دیگر ماند؛ امید، آرمین و امیر؛ سه عزیزی که در فاصله‌ای کوتاه از هم جان باختند و داغ‌شان هنوز بر دل بازماندگان سنگینی می‌کند.