Ali Asghar Alizadeh

علی‌اصغر علیزاده، متولد ۱۹ خرداد ۱۳۷۷، جوانی ۲۷ ساله و ورزشکاری حرفه‌ای بود که سال‌ها در رشته تکواندو فعالیت کرده و موفق به دریافت کمربند مشکی دان چهار شده بود. اندام ورزیده، قامت بلند و اخلاق خوشش باعث شده بود در میان خانواده و اطرافیان به مهربانی و معرفت شناخته شود. او روز پنج‌شنبه نیز در تجمعات حضور داشت، اما عصر جمعه، نوزدهم دی‌ماه، حوالی ساعت ۱۹:۵۰ بار دیگر تصمیم گرفت از خانه خارج شود. مادرش با نگرانی از او خواست نرود و گفت بیرون خطرناک است. علی در پاسخ، با آرامش گفت: «اگر من نرم، آن یکی نره، پس چه کسی بره؟» وقتی نگرانی مادرش را دید، برای این‌که فضا را عوض کند، با لبخند گفت: «فوقش شهید می‌شم، تو هم می‌شی مادر شهید.» او آن شب تنها از خانه خارج شد؛ بدون همراه و بدون هیچ‌یک از دوستانش. ساعتی بعد ارتباطات تلفنی قطع شد. خانواده هرچه تلاش کردند با او تماس بگیرند، موفق نشدند. پدرش بارها با تلفن‌همراه او تماس گرفت تا این‌که حوالی ساعت یک بامداد، فردی ناشناس پاسخ داد و خبر داد که صاحب این تلفن بر اثر اصابت گلوله مجروح شده و توسط یکی از مردم به درمانگاه بهار در فاز ۳ اندیشه منتقل شده است. خانواده با شتاب خود را به درمانگاه رساندند. آن‌جا با صحنه‌ای روبه‌رو شدند که هرگز از خاطرشان پاک نشد؛ پرستاران در حال گریه بودند و از خانواده خواستند پیکر او را ببرند. آن‌ها توضیح دادند که چهار ساعت پیکر علی را در درمانگاه نگه داشته‌اند و امکان انجام کاری برای او وجود نداشته است. خانواده با التماس خواستند که دوباره او را معاینه و درمان کنند، اما کارکنان درمانگاه قسم خوردند که علی هنگام انتقال به آن‌جا جان باخته بود. پیکر علی را با خودروی شخصی خانواده به خانه بردند. هیچ صدای بلندی از خانه بلند نشد، عزاداری آشکاری انجام نگرفت و حتی گریه‌ها در سکوت فروخورده شد؛ چرا که خانواده بیم داشتند در صورت اطلاع، پیکرش را از آنان بگیرند. پس از آن، پیکر به بیمارستان منتقل شد و سپس به کهریزک و بهشت زهرا انتقال یافت. پیش از مراسم خاک‌سپاری، از برادر علی تعهد گرفته شد که هیچ اقدام «تحریک‌آمیزی» انجام نشود و تنها پانزده نفر اجازه حضور در مراسم را داشته باشند. با این حال، شمار زیادی از مردم و آشنایان برای بدرقه او حاضر شدند و محدودیت‌ها مانع حضورشان نشد. علی‌اصغر علیزاده در نوزدهم دی‌ماه با اصابت دو گلوله مستقیم به قلبش در فاز ۳ اندیشه جان باخت. در ذهن خانواده و نزدیکانش، او پیش از هر چیز برادری مهربان، جوانی با معرفت و ورزشکاری خوش‌اخلاق بود که زندگی‌اش در اوج جوانی پایان یافت. خواهر علی بعدها ویدئویی از بی‌تابی مادرش در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کند. مادری که پس از رفتن فرزندش بخشی از وجودش را از دست داده است که دیگر هرگز به دست نخواهد آورد.