Mohammad Mehdi Gholami Sichi

محمدمهدی غلامی از آن دست جوان‌هایی بود که از همان سال‌های نخست کار، آچار و ابزار را بهتر از هر چیز دیگری می‌شناخت. در جلوبندسازی خودرو مهارت داشت؛ ساعت‌ها زیر ماشین‌ها کار می‌کرد تا فرمانی که از مسیر خارج شده بود دوباره به تعادل برسد و خودرویی که از دست‌اندازهای زندگی آسیب دیده بود، دوباره روی جاده آرام بگیرد. آرزو داشت روزی مغازه‌ای برای خودش داشته باشد و با تابلویی که نامش بر آن نوشته شده باشد، از هنر و زحمت دستانش زندگی بسازد. اما سرمایه‌ای برای آغاز این راه نداشت. همین تنگنای مالی باعث شد موتورش را به سرمایه زندگی تبدیل کند. جوان بیست‌وچهارساله اهل روستای برسیان اصفهان، در کنار خانواده‌اش زندگی می‌کرد و برای تأمین هزینه‌های زندگی، به عنوان پیک موتوری در سامانه حمل‌ونقل اینترنتی اسنپ کار می‌کرد. هر روز خیابان‌های اصفهان را با همان موتور طی می‌کرد؛ مسیری که قرار بود او را به آینده‌ای بهتر برساند، اما سرانجام به واپسین سفر زندگی‌اش تبدیل شد. دوستانش او را جوانی بامرام، بامعرفت و خوش‌قلب می‌شناختند؛ کسی که اگر از دستش کاری برمی‌آمد، دریغ نمی‌کرد. روز هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، محمدمهدی در حوالی مترو پل اصفهان در میان اعتراضات مردمی حضور داشت. نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی با شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی او را هدف قرار دادند. دو گلوله به پهلویش و گلوله‌ای دیگر به قفسه سینه‌اش اصابت کرد. شدت جراحات به اندازه‌ای بود که دیگر فرصتی برای بازگشت باقی نگذاشت و او جان خود را فدای راه آزادی میهن کرد. پیکر او را به مدت یک هفته در اختیار خانواده قرار ندادند و هم‌زمان آنان را تحت فشار و تهدید قرار دادند که تنها در صورتی پیکر فرزندشان تحویل داده خواهد شد که در مصاحبه‌ای او را «بسیجی» معرفی کنند. خانواده که میان حفظ حقیقت و وداع با فرزندشان گرفتار شده بودند، زیر فشار ناچار به انجام این مصاحبه شدند تا سرانجام پس از هفت روز بتوانند پیکر عزیزشان را تحویل بگیرند. محمدمهدی غلامی سرانجام در آرامستان امامزاده روستای برسیان، زادگاهش، به خاک سپرده شد. نام او در یاد دوستانش با مرام، جوانمردی و دست‌های زحمتکشی گره خورده است؛ جوانی که می‌خواست با هنر دستانش آینده‌ای بسازد، اما گلوله‌های سرکوب، پیش از آن‌که رؤیایش به حقیقت تبدیل شود، زندگی‌اش را ناتمام گذاشت.