Mohammad Javad Dorsaneh

محمدجواد درسنه، ۲۸ ساله و اهل ساری، زندگی را از پشت لنز دوربین روایت می‌کرد. شغل او تصویربرداری و تدوین ویدیوهای سینمایی عروسی بود و بسیاری در ساری، او را از همین راه می‌شناختند. دو سال‌ونیم از آغاز زندگی مشترکش با همسرش می‌گذشت؛ زندگی‌ای که در کنار کار و دغدغه‌های روزمره، با عشق و امید به آینده پیش می‌رفت. نزدیکانش از محمدجواد به عنوان جوانی هنرمند، پرتلاش، خوش‌اخلاق و خوش‌قلب یاد می‌کنند. صفحه اینستاگرامش نیز فقط محلی برای انتشار عکس‌ها و ویدیوهای کاری نبود. او روی بسیاری از استوری‌های روزمره‌اش، جمله‌هایی درباره صبر، تلاش، امید و خودِ واقعی بودن می‌نوشت؛ جمله‌هایی که بی‌آن‌که در مرکز توجه باشند، بارها در میان تصاویرش تکرار می‌شدند و بخشی از نگاه او به زندگی را نشان می‌دادند. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان اعتراضات، جمعیت زیادی در خیابان‌های ساری گرد آمده بودند. پس از مدتی، نیروهای امنیتی شروع به تیراندازی به سوی معترضان کردند. بنا بر گزارش یک منبع آگاه، محمدجواد در همان لحظات تلاش کرد از فرد دیگری محافظت کند و بدن خود را سپر او ساخت. به گفته نزدیکان، ابتدا گلوله‌ای به پایش اصابت کرد و پس از آن، هنگامی که هنوز ایستاده بود، گلوله‌ای دیگر به قلبش شلیک شد. محمدجواد بر اثر شلیک مستقیم نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد. شش ماه پس از آن شب، همسر محمدجواد سومین سالگرد ازدواج‌شان را به تنهایی کنار مزار او برگزار کرد. سه سال پیش زندگی مشترک‌شان را آغاز کرده بودند و برای سال‌های پیش رو و برای ساختن آینده‌ای مشترک برنامه می‌ریختند. آن روز، به جای جشنی که هر سال در کنار هم می‌توانستند داشته باشند، مزار محمدجواد را با گل آراست و سالگرد ازدواج‌شان را همان‌جا برگزار کرد. امروز، کفش‌های کتانی محمدجواد که در شامگاه ۱۸ دی به پا داشت و به خون آغشته شده بود، درون محفظه‌ای شیشه‌ای نگهداری می‌شود؛ یادگاری از مسیری که با جان او متوقف شد، اما با یاد و نامش فراموش نشد.