Ayda Heydari Saznaghi

Ayda (Aida) Heydari was a 21-year-old fourth-year medical student at Tehran University of Medical Sciences, where she had enrolled in 1401 (2022). She hoped to become a neurosurgeon and one day treat patients who could not afford care for free. Outside her studies she ran the university's book club, loved art, and taught chemistry. On the evening of 8 January 2026 (18 Dey 1404) she was shot during the protests in west Tehran, around Sadeghiyeh Square and Ayatollah Kashani Boulevard. She was taken to Payambaran Hospital, where staff revived her once, but she died of her wounds. Her family was not allowed to bury her for several days, and she was buried at night in Tehran's Behesht-e Zahra cemetery, plot 238, with only her parents present. Her photo was later placed on an empty chair in the university exam hall, where she should have been sitting. On her birthday in July 2026, family and supporters gathered at her grave, where her mother called her a lioness who gave her life for her country.

من آیدا حیدری هستم؛ دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران. می‌خواستم جراح مغز و اعصاب شوم و روزی کسانی را که توان پرداخت هزینه درمان ندارند، رایگان درمان کنم. آینده برایم در ادامه درس‌ها و رسیدن به روزی معنا داشت که بتوانم به بیماری کمک کنم و از رنجش بکاهم. کتاب و هنر هم بخشی از زندگی‌ام بودند. دبیر کانون کتاب‌خوانی دانشگاه بودم و شیمی تدریس می‌کردم. ویدئویی از من باقی مانده که در آن درس می‌دهم؛ تصویری از روزهایی که هنوز فرصت داشتم آموخته‌هایم را با دیگران در میان بگذارم و برای ادامه راه آماده شوم. دی‌ماه ۱۴۰۴، روزهای فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و خیزشی بود که انقلاب شیروخورشید نام گرفت. در همان روزها، در محدوده آریاشهر و بلوار آیت‌الله کاشانی تهران، هدف شلیک مزدوران رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفتم. سه گلوله جنگی به من اصابت کرد. مرا به بیمارستان پیامبران رساندند. کادر درمان برای نجات جانم تلاش کرد و یک بار احیا شدم، اما یکی از گلوله‌ها به قلبم رسیده بود. تلاش‌ها به نجاتم نرسید و جان باختم. دوره پزشکی‌ام ناتمام ماند؛ درس‌هایی که باید می‌خواندم، تجربه‌هایی که باید کسب می‌کردم و روزی که می‌توانستم درمان بیماری را بر عهده بگیرم. آرزوی جراحی مغز و اعصاب و درمان رایگان نیازمندان، بخشی از آینده‌ای بود که گلوله‌های نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی از من گرفتند. برای عزیزانم، نبودنم در زندگی روزمره ادامه پیدا کرد؛ در خانه، در عکس‌ها و در ویدئوهایی که صدایم را حفظ کرده‌اند. مادرم از علاقه‌ام به هنر و آرزویم برای کمک به بیماران گفت. از خلال همین یادها می‌توان مرا شناخت؛ دختری که درس می‌خواند، تدریس می‌کرد، کتاب دوست داشت و برای زندگی‌اش برنامه داشت. پیکرم را در بهشت زهرای تهران به خاک سپردند. از آن پس، مزارم نیز یکی از نشانی‌های من شد؛ در کنار دانشگاهی که در آن درس خواندم و تصویرهایی که از روزهای زندگی‌ام باقی مانده است. عکسم روی صندلی‌ای در سالن خالی امتحانات دانشگاه قرار گرفت. آن تصویر، جای خالی مرا نشان می‌داد؛ جایی که باید خودم می‌نشستم و امتحان می‌دادم. هنوز مسیر زیادی تا پایان تحصیل پیش رویم بود. من آیدا حیدری هستم؛ دانشجوی پزشکی، دوستدار کتاب و هنر و مدرس شیمی. در روزهای انقلاب شیروخورشید، با شلیک مزدوران رژیم جمهوری اسلامی کشته شدم. زندگی‌ام را گرفتند و آینده‌ام ناتمام ماند. روایتم را با نامم، آموخته‌هایم و آرزوی درمان انسان‌ها حفظ کنید. می‌خواستم زندگی کنم، پزشک شوم و به دیگران فرصت ادامه زندگی بدهم.