Ali Reza Rezaei

Shot with war bullet to the thigh and several pellets to the back on January 9th. Despite being alive on the first night, his death certificate was issued on January 20th. His mother found him after five days of searching among corpses. From Harsin, Kermanshah, residing in Tehran. Had recently held his engagement celebration. Family was asked to introduce him as a 'Basiji' when receiving the body but they refused.

علیرضا رضایی، جوان ۲۰ ساله کورد اهل هرسین کرمانشاه و ساکن تهران بود؛ جوانی که زندگی‌اش در میان خانواده، کار و برنامه‌هایی برای آینده جریان داشت. او به‌تازگی جشن نامزدی‌اش را برگزار کرده بود و در آستانه‌ی ساختن فصل تازه‌ای از زندگی خود قرار داشت. مادرش او را به‌تنهایی و با دشواری بزرگ کرده بود؛ مادری که سال‌ها برای رسیدن فرزندش به این نقطه تلاش کرده بود. در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی تهران، علیرضا در حوالی اندیشه شهریار حضور داشت؛ روزهایی که خیابان‌ها با حضور نیروهای امنیتی، شلیک و درگیری همراه بود. در همان روز، با اصابت گلوله جنگی و چندین ساچمه، زخمی شد؛ گلوله‌ای به ران او خورد و آثار اصابت ساچمه بر پشتش باقی ماند. با وجود جراحت شدید، علیرضا در ساعات نخست پس از مجروح شدن زنده بود. پس از آن، خانواده در میان نگرانی و بی‌خبری به دنبال او می‌گشتند. مادرش پنج روز، میان بیمارستان‌ها و محل‌های نگهداری پیکرها جست‌وجو کرد تا سرانجام فرزندش را پیدا کند. در حالی که گفته شده بود علیرضا پس از مجروح شدن زنده بوده، گواهی فوت او در ۲۰ دی صادر شد. هنگام تحویل پیکر، خانواده با فشارهایی برای ارائه روایتی متفاوت از علیرضا روبه‌رو شدند؛ از آن‌ها خواسته شد او را وابسته به بسیج حکومتی معرفی کنند اما مادرش این ادعا را نپذیرفت و بر حقیقت زندگی فرزندش ایستاد. علیرضا را در آرامستان لکِ هرسین به خاک سپردند؛ با تمام آرزوهایی که هنوز فرصت تحقق نیافته بودند. او در آغاز راهی تازه، از ادامه زندگی بازماند؛ جوانی که قرار بود اسفندماه آینده‌اش را در کنار شریک زندگی‌اش بسازد، اما این فرصت برای همیشه از او گرفته شد.