Morteza Tasbihi

Shot in the back with three live rounds while going out to protest for the future of his 12-year-old daughter and the children of Iran. He left his watch with his mother as a memento for his daughter. His funeral was held on January 12, 2026, in Behesht-e Zahra, Tehran.

از چهارده‌سالگی به نجاری، طراحی و ساخت مبلمان روی آورده بود و در آن استعداد خاصی داشت. ذوق و مهارتش را در هدیه‌ای برای خواهرزاده‌ی نوزادش هم به کار گرفته بود؛ مبل کوچکی که هنوز خاطره‌ی ساختنش در خانواده زنده است. نزدیکانش از مهربانی و حمایت‌گری او گفته‌اند؛ مردی که در سختی‌ها کنار دیگران می‌ماند و برای حل مشکلاتشان صمیمانه تلاش می‌کرد. زندگی خانوادگی‌اش پیش‌تر داغی سنگین دیده بود. از دو فرزند دوقلویش، یکی را هنگام تولد از دست داده بود. او نام فرزند دیگرش را پشت گردنش خالکوبی کرده بود. دی‌ماه ۱۴۰۴، در روزهای اعتراض و اعتصاب، شاهزاده رضا پهلوی برای شب هجدهم و نوزدهم دی‌ماه فراخوان داده بود. او از مردم خواسته بود تا رأس ساعت هشت شب این دو روز، از خانه‌ها و خیابان‌ها هم‌زمان شعار بدهند. این فراخوان با استقبال زیادی روبه‌رو شده بود. جمعیت با خواست آزادی و سقوط جمهوری اسلامی شعار می‌دادند. مرتضی کار را کنار گذاشت و شب‌های هجدهم و نوزدهم به خیابان رفت. او برای رفتنش دلیلی روشن داشت: آینده‌ی فرزندش. پدری که می‌خواست دخترش در کشوری آزاد و آباد زندگی کند و حق انتخاب داشته باشد. مرتضی شب ۱۹ دی پیش از خروج از خانه گفته بود: «باید برم، برای آزادی دخترم. من نرم، کی بره؟» آن شب انگار که به او الهام شده باشد، ساعتش را درآورد و به مادرش داد تا اگر برنگشت به یادگار به دخترش دهد. آن شب‌ها تهرانپارس نیز شاهد خشونت بود. نیروی سرکوب بر روی مردم بی‌سلاح آتش گشوده بود و معترضان را هدف گلوله‌های جنگی قرار داده بود. نوزدهم دی، مرتضی در تهرانپارس با اصابت سه گلوله از پشت کشته شد. گزارش کادر درمان از بیمارستان الغدیر، از انتقال شمار زیادی مجروح از محدوده‌ی کلانتری رشید در آن دو شب حکایت دارد. مردم زخمی‌ها را در پتو می‌آوردند و راهروهای بیمارستان خون‌آلود بود. در چنین شرایطی، خانواده‌ها میان ازدحام و بی‌خبری به دنبال عزیزانشان می‌گشتند. بنابر روایت نزدیکان، حدود دو و نیم بامداد پیکر مرتضی را در بیمارستان الغدیر یافتند؛ بدنش هنوز گرم بود و چشم‌هایش باز مانده بود. با وجود درخواستشان، او را تحویل ندادند و به کهریزک منتقل کردند. روز بعد، دوباره میان پیکرها پیدایش کردند. او بیست‌ودوم دی، در قطعه‌ی ۳۱۶ بهشت‌زهرا، کنار پدرش به خاک‌سپرده شد. در مراسم چهلم، شخصی بر سر مزار نام سه جان‌باخته‌ی دیگر را نیز خواند. آن‌ها در میان اندوه خود، دیگر قربانیان را هم به یاد آوردند. مرتضی پدری بود دلسوز که فرصت زندگی و دیدن بزرگ‌شدن فرزندش، ناجوانمردانه از او گرفته شد. شاید روزی ساعتش را با دست خودش به فرزندش هدیه می‌داد، حال آن ساعت به یادگارِ شبی تبدیل شد که پدری برای آزادی فرزندش رفت و بازنگشت.