Mehdi (Milad) Lavasani

Shot directly with live ammunition by Islamic Republic forces while training children and teenagers. Died on the way to the hospital. His family was later forced to transfer his body to Kahrizak and agents demanded 400 million tomans for its release.

مهدی لواسانی را بسیاری با نام «میلاد» می‌شناختند؛ مردی که فوتبال برایش تنها یک ورزش یا شغل نبود، بلکه راهی برای ساختن آینده‌ای بهتر برای کودکان و نوجوانان بود. او سال‌ها از زندگی خود را صرف آموزش فوتبال به نسل جوان کرد و با تأسیس مدرسه فوتبال «ماهان نوین» تلاش داشت فضایی امن و امیدبخش برای رشد شاگردانش فراهم کند. مهدی متولد سال ۱۳۶۹ در تهران، متأهل و پدر پسری دو ساله بود. دوستان و نزدیکانش از او به عنوان انسانی مهربان، مسئولیت‌پذیر و دلسوز یاد می‌کنند؛ کسی که نگاهش به زندگی فراتر از زمین فوتبال بود. او تنها به آموزش ورزش بسنده نمی‌کرد و بخش مهمی از وقت و توان خود را صرف کمک به دیگران می‌کرد. تصاویر و ویدیوهای بسیاری از او باقی مانده که نشان می‌دهد چگونه به کودکان کم‌بضاعت در مناطق محروم اطراف تهران کمک می‌کرد و در کنار آن، به خانه‌های سالمندان سر می‌زد تا بخشی از تنهایی و رنج آنان را التیام بخشد. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، هم‌زمان با نخستین شب فراخوان اعتراضی شاهزاده رضا پهلوی، مهدی لواسانی برای دیدار خانواده‌اش به نارمک رفت و پس از آن به جمع معترضان پیوست. او ساعتی پیش از کشته‌شدن، با تلفن‌همراه خود ویدیویی ضبط کرد که بعدها به یکی از آخرین یادگارهایش تبدیل شد؛ ویدیویی که در آن در میان فضای اعتراضات، شعار «جاوید شاه» سر می‌دهد. این تصاویر آخرین لحظاتی هستند که مهدی خود آن‌ها را ثبت کرده است. به گفته نزدیکانش، آن شب جمعیت زیادی در خیابان‌های نارمک و دردشت حضور داشتند. نیروهای امنیتی ابتدا با گاز اشک‌آور تلاش کردند معترضان را متفرق کنند و پس از آن به سوی مردم شلیک کردند. دوستان مهدی می‌گویند در میان دود، هیاهو و صدای ممتد تیراندازی، افراد از یک‌دیگر جدا شدند و دیگر کسی از سرنوشت دیگری خبر نداشت. حدود یک ساعت بعد، با یکی از بستگان مهدی تماس گرفته شد و خبر دادند که او هدف گلوله جنگی قرار گرفته است. خانواده خود را با عجله به محل رساندند. زمانی که به او رسیدند هنوز زنده بود، اما شدت جراحات اجازه نداد که به بیمارستان برسد و مهدی در مسیر انتقال جان خود را از دست داد. پس از آن، خانواده‌اش که نگران بودند پیکر فرزندشان نیز مانند بسیاری دیگر از جان‌باختگان ناپدید شود یا به آن‌ها تحویل داده نشود، پیکر او را به لواسان منتقل کردند تا در آرامش به خاک سپرده شود. اما اجازه دفن در آرامستان مورد نظر خانواده صادر نشد. آن‌ها ناچار شدند پیکر مهدی را به کهریزک منتقل کنند؛ جایی که مأموران امنیتی پیکر را نگه داشتند و روند تحویل آن را با فشارها و موانع متعدد همراه کردند. در همان روزها گزارش‌هایی منتشر شد که از درخواست مبالغ سنگین به‌عنوان «حق تیر» از خانواده برای تحویل پیکر حکایت داشت؛ گزارش‌هایی که بعدتر رسانه‌های حکومتی تلاش کردند آن‌ها را انکار کنند و حتی با پخش اعترافات اجباری از اعضای خانواده، حضور مهدی در اعتراضات و نحوه کشته شدن او را زیر سؤال ببرند. اما آن‌چه از مهدی باقی مانده، تنها خاطره یک مربی فوتبال نیست. شاگردان، دوستان و کسانی که از مهربانی او بهره‌مند شده‌اند، هنوز نامش را با احترام و محبت به زبان می‌آورند. بسیاری از دوستانش همچنان به مزار او سر می‌زنند؛ گویی نمی‌خواهند پیوندشان با انسانی که بخشی از زندگی و خاطرات‌شان را ساخته بود، گسسته شود. دل‌تنگی آن‌ها نشانه جای خالی بزرگی است که مهدی در زندگی اطرافیانش بر جا گذاشته است. او برای بسیاری تنها یک مربی نبود؛ پناهی برای کودکان، یاری‌رسانی برای نیازمندان، همدمی برای سالمندان و دوستی وفادار برای اطرافیانش بود. نام و یاد مهدی لواسانی در قلب کسانی که او را می‌شناختند زنده مانده است؛ مردی که زندگی‌اش را صرف ساختن لبخند بر چهره دیگران کرد و سرانجام جان خود را در راه آرزوی آزادی و آینده‌ای بهتر از دست داد.

نامم مهدی بود، اما همه در خانواده مرا «میلاد» صدا می‌کردند. من در شانزدهم اسفندماه سال ۱۳۶۹ چشم به جهان گشودم. از کودکی عاشق فوتبال بودم؛ عشقی که با گذشت سال‌ها نه‌تنها از دلم نرفت، بلکه به بخش مهمی از زندگی‌ام تبدیل شد. وقتی بزرگ‌تر شدم، توانستم مربی فوتبال نونهالان شوم. همیشه بچه‌ها را دوست داشتم و با عشق و حوصله، فوت‌وفن‌های فوتبال را به آن‌ها یاد می‌دادم. دیدن تلاش، پیشرفت و لبخندشان برایم لذتی وصف‌ناشدنی داشت. در سال ۱۴۰۱ با هستی، عشق زندگی‌ام، ازدواج کردم و مدتی بعد، ثمره‌ی عشقمان، پسر نازنینم، پا به این جهان گذاشت. خانواده‌ام تمام دنیای من بودند. در جمع خانواده همیشه می‌خندیدم، شوخی می‌کردم و تلاش می‌کردم لبخند را بر لب‌های دیگران بنشانم. حتی وقتی برای صفحه‌های مجازی باشگاه فیلم می‌گرفتم، با لبخند و انرژی، بچه‌ها را به تلاش بیشتر تشویق می‌کردم. زندگی من نیز مانند زندگی بسیاری از مردم، مسیری عادی داشت تا اینکه اعتراضات دی‌ماه آغاز شد. در ابتدا اعتراضات چندان گسترده و شدید نبود، اما روزبه‌روز بر دامنه‌ی آن افزوده می‌شد. سرانجام شاهزاده رضا پهلوی برای روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه فراخوان داد. چند روز پیش از آن، مردم در فضای مجازی درباره‌ی همه‌چیز صحبت می‌کردند؛ اینکه چه بپوشیم، چگونه در خیابان حاضر شویم و چطور از یکدیگر مراقبت کنیم. ما در منطقه‌ی پاسداران تهران زندگی می‌کردیم، اما برای دیدن خانواده‌ام به نارمک رفته بودیم. آنجا با دوستانم قرار گذاشتیم تا به خیابان دردشت برویم و به مردم بپیوندیم. در لحظاتی از حضورم در اعتراضات، تلفن همراهم را بیرون آوردم و فیلمی گرفتم. می‌خواستم شعارهایی را که سر می‌دادیم ثبت کنم؛ برای آینده، برای روزی که به آن شب نگاه کنیم و خاطره‌اش را به یاد بیاوریم. هرگز تصور نمی‌کردم آن فیلم، آخرین تصویر باقی‌مانده از زندگی‌ام باشد. در محدوده‌ی هفت‌حوض و دردشت نارمک بودیم که نیروهای سرکوب شروع به شلیک کردند. در میان رگبار گلوله‌ها، گلوله‌ای به قلبم اصابت کرد و من جانم را از دست دادم. با جاویدنام شدن من، اندوهی سنگین بر دل خانواده‌ام نشست. برادرم در مراسمم عکسی از من در فضای مجازی منتشر کرد و مرا «قهرمان زندگی‌اش» نامید. جایی دیگر در دل‌نوشته‌ای نوشت: «به من می‌گویند قوی باش؛ نمی‌دانند چقدر به هم وابسته بودیم، چقدر دیوانه‌ی هم بودیم. قوی باشم؟» این کلمات برای من که دیگر نمی‌توانم در کنار خانواده‌ام باشم، داغی کشنده‌اند. مادرم نیز در روزهای تاسوعا و عاشورا، در کنار دسته‌های عزاداری، در خیابان نامم را صدا می‌زد، اشک می‌ریخت و بی‌تابی می‌کرد. او بارها تکرار می‌کرد: «پسرم در راه آزادی کشته شد.» اما در میان تمام این اندوه، کسانی را می‌بینم که خانواده‌ام را تنها نگذاشته‌اند؛ همان خانواده‌هایی که روزی به فرزندانشان فوتبال آموزش می‌دادم و اکنون در کنار عزیزانم ایستاده‌اند. در فضای مجازی نیز مردم نامم را صدا می‌زنند و با خانواده‌ام همراهی می‌کنند؛ گویی من همیشه بوده‌ام، هنوز هستم و برای همیشه خواهم ماند. نام من مهدی بود؛ همان میلادی که خانواده‌ام صدایم می‌کردند. و اکنون نام من جاوید شده است.